HÜZÜN ODASI

Düşlediğin kadar...

2012-02-23T23:52:00.001+02:00

Bana bir iklim söyle boğazıma kadar sen dolmadığım,yağmadığım...
Bir resim çiz bana tüm kapılara tekme atmadığım,parçalamadığım...
Şiir yaz veya,yumruğumu sıkmak için sebep bulamayacağım...
Hiç olmadı ıslık çal,sıyrılıpta dudaklarına gelemeyeceğim...

Günah keçisi kimdir?

2012-01-14T21:46:00.003+02:00

Günah keçisi..bir yaratıcının,artıkkkk bıktığı yalnızlığa çare olarak sahnelediği bir yaşamda,herkesin kendisini başrol sandığı bir oyunu paylaşan bizleriz...adı tanrı olan ve kombine bilet sahibi tek seyircilik bir oyun bu..gel gör ki..onu kıskandırabilecek kadar şanslı olduğumuz tek kozumuz...ölebilmemiz...

Dialog

2011-11-18T22:35:00.001+02:00

-Sen,Ben ve geri kalan herşey,ama...herşey..

-......

-Komik midir?

-Değil

-O zaman gülme

-Gülümsüyorum

-Olsun

Bir tedirgin aşkın sancısı...

2011-11-11T21:49:00.001+02:00

Gözlerinden kaçmak,

kenarı yosun tutmuş bir gölün dipsizliğinde,

bir tedirgin aşkın sancımasıdır...

Gözlerinde yüzmek,
bir an'a bütün yaşamı feda ederken,

ölesiye yaşadım diyebilmektir...

PARADOKS

2011-09-03T01:00:00.003+03:00

Bir şeylerin üzerini çizebiliyorsan,geriye kalanları kabulleniyorsun demektir...Çizdiklerin başarısızlıklarınsa,kalanlar çaresizliğindir...yok anlamsızlığı çiziyorsan,geriye bir tek yalanların kalmıştır...

Bir Anlık

2010-09-23T22:26:00.003+03:00

zaman'ın bir yerinde asılı kalmış bir düştün...
unutulmuş bir türkü döküldü ansızın dudaklarımdan..
düşledim,
ve sen,
düştün...

KIZILIN ÖFKESİ

2010-08-01T22:41:00.001+03:00

Aşağı iniyorum şimdi..

Önce bir bakışlık yol boyu,

Görülen her şey,güneşli,gündelik…

Derinliklerime doğru indikçe

Eksiliyor birer birer,bir şeyler…

Önce çiçekler soluyor,

Sonra gülümsemeler ölüyor dudak kenarlarında..

Renkler beyazdan karanlığa doğru değiştikçe,

Sancılar başlıyor…

Bastırılmış her şey en koyusunda…

Daha çok yol almalıyım seni görmek için…

Oysa geçtiğim her kaldırım taşını sayıyorum,

Yaşadığım yıllardan daha fazla?

Şimdi karanlıkların en ucundayım,

Yol bitmiş değil…

Yangın yerleri daha yeni başlıyor,

Yer yer geçmiş acıların kanattıkları..

Gözyaşları…

Karanlıktan sonra kızıl gelirmiş..

Kendimden öğrendim…

Bundan sonrası öfkedir,

Dönüyorum ben…

Kızılın öfkesinde bırakıyorum seni…

SENİ UNUTMAK

2010-03-21T23:04:00.003+02:00

seni unutamamak

son sözü söylenmemiş mektubun

adı konmamış zarfla

sevişmesine engel olmaktır…

seni unutmaya çalışmak

yaşamı kovarlarken

bir düşün ardından gitmek değil

bir düşü ardına takmaktır…

seni unutmayı başarmak

içinde takılı kalmış zamanı yakalayıp

akreple yelkovanı sonsuza kadar

birbirinden ayırabilmektir…

seni unutmak

geçtiğin tüm yol üstü sancılarının

içinde biriktirdiğin tüm benlikleri

teker teker boğmasıdır…

BİR CİGARA

2010-01-28T11:38:00.002+02:00

Bir cıgara yaktım şimdi.
Dumanı adını yazıyor havaya.
Ne kadar çok çekip salıversem,
O kadar çok şey anlatacak sanki...

ÖZGÜR/NLÜĞÜ HİSSETMEK

2010-01-16T10:06:00.009+02:00

Bu videoyu izleyenlerin bazıları;ne olmuş ki altı üstü 4-5 kaz uçup duruyor da diyebilir,bu kazların eti ne lezzetlidir biliyor musun diyende...ay ne güzel diye hayran olanda çıkabilir,abicim bu sadece bir belgesel diyen de...ne özgür yaşam tarzı vardır tema da ne de kaz-uçmak denklemidir bu...

Konu başlığında belirtileni hisseden de çıkacaktır elbette.Özgürlüğü hissetmek...fakat burada belirtilmek istenen özgürlük ne doğa merakı/özlemi dir,nede ulus/bayrak/vatan prangasındaki özgürlüktür...Bir başka çeşidi daha vardır özgürlüğün,pek az duyumsanan,bilinen bir çeşidi...

Doğaya ortak bir başka yaşam formatı olan insanlar,kendi aralarında hakaret sıfatı olarak ta kullanır HAYVAN kelimesini...oysa hiç farkında değillerdir ne kadar saf bir noktaya işaret ettiklerinin.Eminim anlayabildiğimiZ bir dili olsa hayvanların,asıl onlar kullanacaktır o hakaret sıfatı olarak İNSAN'ı.

Çok önceleri başladı insanın insan olması..Aklı elde ettiği gün,içindeki hayvanı öldürerek sıyrıldı diğerlerinden ve üstün format aşamasına ulaştı.Ya da öyle sandı kendini.

Bilim den elde elde ettikleri bulgularla destekledi bunu.İnsan olmak yetmedi tanrıyı yaratarak insanlığı oluşturdu ve kutsal temalarla tescilledi.

Ve sonra başladı ağır tahribatı,açlığını gidermek için ilk önce içinden çıkıp geldiği doğaya saldırdı fakat daha da büyüdü açlığı ve kendi kendine saldırdı hiç yoktan.O kadar üstün bir formattı ki kendini sınıfladı.Sonra bir sınıf diğer sınıfa karşı bitmeyen acımasız bir savaşa girdi.En üstün format en haklı olandı kendisince,ve diğerlerinin yaşama hakkı yoktu.Evet güzel di insan,ve kıskanç ve kibirli.O kadar ki başka evrenleri düşlerken kendisinden daha zeki varlıklar olabileceğini kabul ettiği zamanlar oldu fakat asla daha güzel bir varlık düşlemedi.Daha üstün zeka da varlıkları hep en çirkin cisimleşmiş hallerde düşledi.Kutsal temalarında güzel varlıklar olarak resimlediği melekleri bile kendisine itaat ettirdi.Bir tek tanrı kaldı geriye onuda yoketmeye cesaret edemedi.Zira tanrı olmanın yükümlülüğünü üstlenmek istemedi.

Bir gün tek tür olarak kaldığında insan.Mecbur kalacaktır başka yaşam formatlarına ve ihtiyaç duyacağı hayvanlığı yine kendi içinden çıkarmak zorunda kalacaktır.İçinde birazcık masumiyet kalmasının tek sebebi de sadece budur...

FISILTI SEVGİ'LER...

2010-01-14T10:51:00.004+02:00

Uzaklar diye bir yerin insanlarıyız biz.
Başkalarına da uzağız biz,
birbirimize de,kendimizi de
Ayrıyız biz.
Ayrı doğmuş,ayrı düşmüş
Ayrılmış.
Siyahın içinde beyazı ararız biz.
Mavi yoktur bizde.
Kırmızı,yeşil ve sarı yok.
Görür,konuşur ve dinleriz biz,
ama dilimiz yoktur bizim,
gözümüz ve kulağımız yok.
Yaşarız biz yaşamın kendisini,
ama bir hayatımız yoktur bizim.
Kalbimiz yoktur bizim,
yinede ölümüne seweriz biz.
Çünkü biliriz biz,
bizi biz yapan,
tüm bu fısıltı sevgilerimizdir...

TREN

2010-01-04T11:16:00.005+02:00

Senden uzaklaşırken,
Yokluğunun en sessiz olduğu andı.
Oysa rayların sancılı sesi,
Etrafta ki kalabalığın uğultusu,
Sessizliğini bastırmaya çalışıyordu.
Önce kadehi yudumlarken,
Şimdi kadehteki benim
Pencereden geçip giden manzara değil,
Benim hayatım.
Hani olurya diye başımı kaldırıp seni ararken,
Hep başka,tanımadık bir yüz.
Sigaralar ne kadarda küçük,tadımlık.
Her şeyin ortasındaki en sevimli yüz,
Yaşlı kompartımancı :))

Zaman

2009-12-29T14:53:00.005+02:00

Zaman işte

Neylersin

Hep bir adım önde

Hani,

Küçük balığın peşindeki büyük balık gibi

Biz yaşamı kovalarken

Zaman bizi…

Kelebek ve Ölüm

2009-12-24T09:17:00.007+02:00

Yıllar önce de ısırmıştı akrep yelkovanı,
yine sancılıydı zaman.
O zaman da sözler yanmıştı,
titrek bir matemin gölgesinde.
Ölmek daha kolaydı,
kapalı tuttuğunda gözlerini.
Nasıl bilebilirdim,
Üç günlük ömrüyle kelebeğin benden daha şanslı olduğunu!
…………………
Şimdi ikiz sancılara gebe zaman.
Sözler daha bi kırılgan,uçucu.
Kapalı olsa da,çoook uzak gözler.
Ve kelebek hala bende daha şanslı.

En uzun ölüm yine benim…

Keman,Violin...

2009-10-29T10:10:00.011+02:00

Ender olarak ellerim cebimde başıboş dolaşırım,o anlardan birindeydi geçip gitmek üzre olduğum vitrin camın görüp içeri girdim ve yaklaşarak eğilip yakından baktığım,o sayılamayacak kadar çok ses çıkartan aletin üzerinde sadece 4 tel vardı.Gerçi çok eskilerde,yani primitif hallerdeyken 7 teli varmış,sonrasında sırayla 6’ya,5’e ve en sonda 4’e kadar düşmüş tel sayısı…Adı hangi dilde söylenirse söylensin hüzne eşdeğer bir duygu uyandıran bu alete biz keman diyoruz,almanlar geige,Fransızlar violon,İngilizler violin ve İtalyanlar violino…
Kökeni kesin olarak bilinmemekle beraber 14. yüzyılda ilk olarak İtalya da ortaya çıktığı ve Arapların kullandığı rebap tan esinlenerek geliştirildiği yazılıyor kaynaklarda…gerçi Oğuzlarda Kemençe’i guz,Almalarda Fiedel,İngilizlerde Fiddle, İtalya'da Lira da Braci, Fransa'da Viel adlarıyla kullanılan yaylı çalgılar da Keman'ın atası sayılır…
Ben tanık olmadım fakat yine kaynaklardan okuduğum kadarı ile 16.ve 17. yüzyıldaki Keman yapım ustaları Nicolo Amati , Paolo Maggini , Giuseppe Guarneru , Antonio Stradivarius Keman'a son şeklini vermişler.Bugün orkestrada ki önemli enstrümanlardan olan keman ilk olarak 1565 te St.Riggo ve Corteccia'nın eserlerinde yer verilmiştir.Kemanla ilgi gerekli detay bilgileri sanal ortamda veya eskiden olduğu gibi kütüphanelerde bulabilirsiniz ben son olarak,Keman;4 telinin köprüsüne uygulayacağı aşağı yöndeki yaklaşık 7,7 kg.lık güçlü gerilimi taşıyabilecek şekilde yapılmak zorundadır gibi ek bilgi verdikten sonra sizleri aşağıdaki video klibi izlemeye davet ediyorum…

Tadımlık

2009-07-08T22:50:00.004+03:00

Bir avuç leblebi…
Bir dilim peynir…
Son yudumunda bi cıgara…
Hepsi aynı anda,
bardağın dibindeki kalan yudumda buluşmak için…
rakı/m…
ey mezesi güzel yaşamsalım…
hepsi tadımlık…
şimdi diyorum…
aşk için…
ama,
bir tadımlık aşk için,
kapasam gözlerimi,
sonsuzluğa,
bi anlık için…
gözlerin…
gelir mi gözlerime…?

SOKAK MENÜLERİ

2009-05-02T21:30:00.000+03:00

Hani derler ya ağzı var dili yok sokağın diye...kim demişse yalan...öyle bir dili varki hemde,duyabilene..sokakta yaşam güzeldir...sewerim sokakları hele dar olanlarına bayılırım,helede şöle eski tipte evler varsa değme keyfine...mesela cankurtaranda bir sokak var,hani bi ağzı gülhaneye inen...işte orası harikadır mesela...ama konu sokaklar değil...sokalarda servis edilen yiyecek türleri...aç kalmamamız için çeşit çeşit alternatif yiyecekler sunar bize sokaklar...bazıları aman ha sakın sokaklardan bişiler alıp yemeyin der hijyen kaygısından dolayı,kısmen haklı olsalarda ben alırım,ihanet edemem sokaklarıma...

SOKAK MENÜLERİ;

Simit;Sokakların baş tacı : )) olmazsa olmazlardan…açlığı bastıran en ucuz ve en şöhretli yiyecek…hele de soğuksa hava üfff yanına bir yerlerden kolaylıkla bulabileceğiniz demli bi çayda eklediniz mi iş tamamdır…

Kestane;Yine bir kış menüsü…dinen de sewap mış : )) öyle diyolar…sokağın en pahalı yiyeceklerindendir,ama çok az bir miktarı bile değiyor…sıcak yiyiniz,aksi halde odundan farkı kalmaz…

Balık ekmek;Sokakların sahile bakan taraflarındaki mutlaka bulabileceğiniz ve restoranlardaki tadı alabileceğiniz bir olay,hem de bayat mıdır acaba korkusu olmadan ve daha ucuz…yanında turşu ikram edenleri de var…

Kokoreç;Ben balık sewmem ama ilada et türü yiyecem diyenler için…ne et ama: )) gerçi çok iyi yapan ustaları var,denk gelirseniz tadı bence harika…hijyen kaygısı duymadan yiyebilirseniz tabi…

Midye dolma;Ben bi kez yedim sarmadı…ama nerdeyse sepet sepet yiyenleri gördüm…limonu şöööle bi gezdirip üstünde sonra hüüüp diye ağzına atıp daha mideye inmeden bi tana daha versene usta diyolar bide…

Mısır;Haşlama ve közlenmiş olarak satılır…mısıııyyeerrr diye bağırır satıcı…zahmetli bi yiyecek türüdür ayrıca yiyince çok komik görüntüler verir dışarı ben çok gülerim dışarıda mısır yiyen birilerini görünce,sincaplara benzer insan.Tuzladıktan sonra başlarsınız kemirmeye hart hurt diye…

Patlamış mısır;Evet bide patlatarak satıyolar bunları sonra kese kağıdına falan koyup elinize tutuşturuyolar…ama yolda yürürken tavsiye edilmez…park yada bir kenardaki bankta oturarak yiyiniz…tuzlamayı unutmayın…tek sorun dişlerinizin arasına giren parçacıklarla uğraşmak zorunda kalmanız…

Kabuklular;Mobil kuruyemişçidir bunlar…küçük kutucuklara konmuş,antep,fndık yada leblebi satarlar…kutucuğu 1 YTL dir…vapur,tren,otobüs beklerken atışıtırabilirsiniz…

Meyveciler;Portakal,mandalina ve genelde de muz satarlar…tane işi de olur kiloylada…tane işi alacaksanız,arabanız olmalı…yoksa yolda olmaz bu işler…bıçak falan kullanmadan direkt ellerinizle soymanız gerekecek…

Limonata;Ve içecekler…limonata tıpkı simit gibi en şöhretlisidir sokak dünyasında…sıcak havalarda en çok servis edilen ve tercih edilendir…

Soğuk su;Buz gibi soğuk sudan içeeen der satıcı çocuk…oysa bekleye bekleye ısınmıştır çoğu şişesi…genelde yazın trafiğin kilitlendiği yerlerde mekan tutarlar…

Pilav;İlk Aksaray/istanbulda başlamıştır bu satış işlemi ve işlem hacmi giderek büyümüş ve canlı bir sektör haline gelmiştir…camdan kafesi olan arabalarda satılır…tabağa konur üzerine karabiber serpilir ve orda arabanın yanında yersiniz…isteyene üzerine tavuk göğsüde konur,parça parça…

Poğaça;Simite alternatif olma çabaları hiçbir zaman poğaçayı başarıya götürmeyecektir…ama gene de poğaçanın da ayrı tutkunları vardır…fazla yağlı olması sebebiyle tercihim değildir…

pamuk şekeri;genelde çocuklara hitap eden,ısırınca ağzınızda kaybolan..tüh be para boşa gitti dedirten tuhaf bi tür şeker...

Kağıt Helva:iki katlı,yuvarlakvegeniş bir gofret düşünün,içinde jel tarzı helva bulunan...işte ona kağıt helva denir...bazen dondurmalısı bile yapılıur...güzeldir,tatlı grubuna girer...nostaljik bir havası vardır ve bana hep eski istanbulun üsküdarını hatırlatır nedense...(çok görmüşüm gibide )

ölüm ve biz...

2009-04-30T10:47:00.002+03:00

Bir deneme kabinindeyiz...
yaşam formatımız bir enerji...
geldik giyindik bu beden elbisesini ve sonra çıkarıp akacağız başka alemlere...
sonra yeniden bir kabinde giyinip soyunacağız...
gezgin ruhlarız biz...
durağanlık tanrının işi,bizim değil...
ölebiliyorsak ne mutlu bize...

çapın kadar boşluk

2009-03-20T00:34:00.001+02:00

Bir anlık boşluk hissiyle bir harf faydalanır bundan,toplar birkaç harfi daha oluştururlar bir kelimeyi…o kelime yürür,değer bir başka kelimeye,ulaşır bir cümleye…çoktandır yitik bir ana…gelir yerleşir hayatın tam ortasına,bakar durusun…bir anlık boşlukta çok şey kaybedebilirsin…o ana kadar parça parça toplanmış tüm toplamın,dik duruşların,öfkelerin hepsi kaçışır o an…sanki senden uzaklaşanlar değilmişcesine…korkak bir yalnızlık gelir.ilk uzağa düştüğünden anneden,duyumsanan ağlama hissi,kararsızlık ve kaçıp geri dönme ihtiyacı..ama nereye?bir çemberin ortasında kalırsın adına çap denen…her yanındır o çap.sürekli büyütmeye çalışırsın,çünkü çapın kadarsındır yaşamın içinde…çırpınırsın bunu için fakat göremediğin,aslında büyüyenin çapın olduğu değil,onunla beraber aynı anda büyüyen boşluğundur…büyüdükçe,daha çok boşluklar oluşur içinde ve daha büyük harfler daha büyük kelimeleri yazarken cümleler daha çok kanatmaya başlar ruhunu…gün gelir çapın kadar boşluğun olur…büyüttüğün sadece kendinden boşalanlardır,ölümüne bir küçülme yaşadığını en son anlarsın ki artık çok geçtir…

HANSEL VE GRETELCİK

2009-03-10T11:54:00.001+02:00

Zaman kimsenin bilemediği bir zamanmış…koccaman ve karanlık bir orman varmış o zamanın tam ortasında…ormanın kenarında da yoksul bir kulübe de bir aile yaşarmış…adam oduncuymuş,gerçi hikaye sonunda görülecek ki adamın kendisi de odunmuş (kadınların her dediği yapılır mı hiç)…biri erkek diğer kız olmak üzre iki çocuğu varmış bu odun oduncunun…erkek çocuğun adı Hansel kız olansa Gretelmiş…üveymiş anneleri…bizim odunun karısı ölünce tekrar evlenmiş…odun modun ama oda erkek işte naparsın…kötü kadının biriymiş bu üvey anne,çok kötü çok…çocuklar gördüğü kötülüklerden dolayı köşelerde falan hep ağlarmış gizli gizli…bizim odunda çok fakirmiş harbiden,ekmek bile getiremezmiş eve,hangi kafayla tekrar evlendiyse artık…ama duygusalmış ta aynı zamanda…hep yav ben çocukları nasıl besleyecem,evi nasıl geçindirecem diye kara düşünürmüş…ve bir gün hayatının hatasını yaparak karısına fikrini sormuş…insan karısına da sorar,danışır tabi ama o gün o kadına en son sorulacak soruyu sormuş,gerçi sormazsa bu hikaye de oluşmayacakmış ve bende kös kös ne yazsam diye düşünecekmişim…neyse fm…demişki yaw taze bayan ben bu çocukları nasıl geçindirecem…kadın sanki dört gözle böyle salakça bir soruyu bekliyormuş gibi,ne düşünüyosun ay odunum,sabah erken götürür ormanın ortasında bırakır ve kurtuluruz,demiş…bizim odun çok büyük bir zeka örneği göstererek demiş ki…nein yapamam,yabani hayvanlar onları parçalar…kadın da budala demiş,yapmazsan burada hep beraber ölecez…kızmış bide herife…çocuklar duymuş tabi bu konuşmayı…Hansel ağabeycim gece herkes uyuyunca çıkmış dışarı ve ceplerine çakıl taşları doldurarak geri gelip yatağına girerek uyumuş…zavallı Gretelse üzgün üzgün uzanıyomuş yatağında…derken sabah olmuş..ve bizim taze bayan gelmiş çocukların kapısına dayanmış…kalkın ula beleşçiler hadin ormana,odun toplamaya dimiş…napsınlar çocuklar kalkıp yola düşmüşler babalarının ardından…Hansel abim arkada yürümeye çalışıyomuş çünkü cebindeki daşları tek tek geçtiği yere atıyomuş…ormanın orta yerlerinden bir yere gelince..çocuklar demiş,oturun şurda ben iki dakkaya odun kesip gelicem…oturmuş bunlar,hemde çok,gece olmuş,karanlık çökmüş ve bizim Gretelcik zırlamaya başlamış korkudan…yandık abey demiş,ne edecez…Hansel tırsma demiş kız kardeşine…ay yükselsin hele buluruz bi yolunu…ve beklediği olunca da tutmuş bacısının elini hadi demiş…sabah gelirken yola bıraktığı taşları takip ederek yürümeye başlamış…ay ışığında çakıl taşları parlıyomuş…zeki plan ama dimi…evet,bunlar gece boyu yürümüşler ve sonunda sabah evlerine varmışlar…çalmışlar kapıyı ve açmış kalleş taze bayan…sinir olmuş tabi,ama bizim odun çok sevinmiş…bir sürse daha beraber yaşamaya devam etmişler…sonra kıtlık falan çıkmış ülkede...bizim odun artık eve ekmek kırıntısı bilem getiremez olmuş…taze karısı her gün başının etini yemeye başlamış,açlıktan değil tabi,çocukları ormanın en uzağına götürüp bıraksın diye…oduncumuzun gönlü el vermiyomuş ama tazeye de gücü yetmiyomuş…ve istemeye istemeye kabul etmiş..bizim ufaklıklar gene duymuş konuşmayı...eee dedik ya yoksul ev…duvarlar bitişik…ahşap,ses gidiyo…Hansel abim gene kalkmış gece taş toplamak için ama kapı kilitli..taze bu sefer faka basmamak için kapıyı kilitlemiş…Hansel abim,yemedi bu sefer diyerek yatağa yollanmış kara kara düşünerek…sabah olduğunda bizim taze sahte bir anaçlık edasıyla az bişi ekmek getirerek hadin demiş gene ormana gidiyonuz…odun toplayacanız…gene yollara düşmüş bizim üçlü…odun en önde,Gretel ortada ve Hansel de en arkada…cebinden çıkardığı ekmek parçasından kırıntılar saçmış gene yola…en ıssız bir yere gelince bizim oduncu odun,çocuklar bi ateş yakın ben biraz dolanıp gelecem demiş gene…bizim çocuklar gene beklemeye başlamış babalarını,gelmeyeceğini bile bile…Hansel abim küçük Gretele cebinde kalan son ekmek parçasınıda yedirmiş ve uykuya dalmışlar gece olsun diye…ve gecenin bir vakti uyandırmış Gretelcik abisini..hadi abi eve gidelim üşüdüm demiş…peki davran demiş abisi…kalkmışlar ve yola koyulmuşlar…yürümeye başlaşmışlar ya ne ekmek kırıntısı varmış etrafta nede başka bişi,meğerse kalleş kargalar yemiş hepsini…Hansel abi ulen yandık demiş içinden ama belli etmemeye çalışmış Gretelciğe…zaten Gretel kızımız az sonra sıcak yatağıma uzanırım edasıyla kaygısız yürümekteymiş…dön dolan dur,bulamamış yolu ağabeymiz…o kadar çok dolanmışlar ki Gretelcik huylanmaya başlamış…eve dönebilecez dimi demiş…tabi demiş Hansel ağabeymiz...içindende yalandan kim ölmüş ki demiş…yürüdükçe ormanın derinliklerine inmişler bilemeden…ve sonunda pes etmiş ağabeymiz…yok bacım dimiş..bizim ekmekleri yimiş kuşlar,kaldık burada…mızmız Gretel hemen zırlamaya başlamış tabi…sus kızım halledecem demeler işe yaramamış…derken bir kuş çıkmış karşılarına cik cik…bunlarda yapacak bişi yok,takip etmeye başlamışlar kuşu…uçmuş kuş bunlar peşinden yürümüüüş…sonunda bakmışlar ormanın ortalarında bir yerde bir alanda bir ev,kuş gitmiş o evin damına konmuş…bunlar yorgun bir heyecanla yaklaşmışlar ev…bide ne görsünler…ev pasta ve çörekten yapılmaymış…evin çatısı bisküvide,pencereleri şekerden...kapısı çikolatadan yapılmaymış….bunlar nasıl sevinmiş nasıl sevinmiş bir görseniz…Hansel abim boyu uzun ya çatıya dadanmış,Gretel bacımda pencereye yanaşmış…bunlar heç doymazcasına abur cubur yerken,evin kapısı açılmış birden…kim açmış kapıyı?? Tabiî ki hikayenin yaşlı,çirkin sesli ve kötü karakteri cadı…
-ay demiş,ne tatlı şeyler bunlar…nerden geldiniz siz bakayım..gelin gelin,içeriye buyurun..korkmayın zarar vermem size falan,dimiş yani…öle dimiş…bizimkiler de şefkat yoksunu tabi,dalmışlar içeriye…aslında bu yaşlı cadaloz çok kötü biriymiş,bu cici evi de küçük çocukları kandırmak ve tuzağa düşürmek için yapmışmış….bizim saflar içeri girince ellerini oluşturmuş cadaloz kadın,elime geçtiler artık,kurtulamazlar,tamda dişime göreler valla demiş içinden…onlara yemekler hazırlamış,çikolatalar,kurabiyeler vermiş…ballı sütler içirmiş…çocuklar o kadar yemişler ki yorgunluğun etkisiyle de hemen uykuya dalmışlar…bizim cadı sabahın erken saatinde girmiş odalarına çocukların ve incelemeye koyulmuş onları,Hansal ağabeyime bakmış çok zayıf öte yandan Gretel bacım inanılmaz tombik ve tatlı görünmüş gözüne…işte bu tam ağzıma layık demiş…hemen kapmış Hansel’i ve kümese kapatmış,kapıyı da sürgülemiş ardından…Hansel uyanmış,bakmış etrafına dimiş yandım ben yandım…bağırmış çağırmış ama kim duyar ki…Gretel'cik uyuyormuş hala…cadı gitmiş onun yanına basmış bir tekme,kalk kız zilli demiş,kalkta su taşı,kümesteki ağabeyine de yemek götür az kilo alsın da yiyeyim onu…ne diyo bu moruk diye içinden geçirmiş Gretel ama bakmış cadının suratı son derece vahşi ve gerçekçi duruyor…hemen zırlamaya başlamış…cadı bide tokat yapıştırmış buna ki zaten pembe yanağı iyice pembeleşmiş…akşama kadar çalışmış,su taşımış,yemek yapmış…Hansel kilo alsın diye bin bir güzel yemek pişirttiriyormuş yaşlı ve çirkin ve kötü kadın ona…akşamları kümese gidiyormuş ve ulen Hansel uzat bakim parmağını kilo almışmısın bakim diyormuş…gözleri pek iyi görmüyormuş cadının çünkü…Hansel abım zayıf mayın ama az buçuk ta zeki…parmağının yerine ince bir dal parçası uzatıyormuş her seferinde…yaşlı ve çirkin ve kötü kadında bunu Hansel’in parmağı sanarak yav buna her türlü zıkımı yedirdik hala kilo alamadı diye düşünüyormuş…fakat bir gün gözü dönmüş açlıktan ve sabırsızlıktan…Gretel'e bağırmış,kalk ve kazana su koy bunun adam olacağı yok,iyice elden gitmeden yiyeyim demiş…çaresiz kalkmış Gretel ve su koymaya başlamış kazana ,bir yandan da dua ediyormuş alladım kurtar bizi diye…zırlamayı kes demiş cadı,doldur kazanı…bir yandan da fırını yakmış kötü kadın…ekmek yapacaz demiş Gretel'e…fırın iyice alev alınca gir bakim fırına demiş,bak bakalım yanmış mı…Gretel fırına bakmış,alev alev ama çirkin kadının baskısıyla tırsa tırsa fırına doğru girmeye başlamış…aslında cadının amacı kızı içeri sokup kapağı kapatıp ve önce onu yemekmiş…Gretel ama ben bu fırına nasıl girilir bilemem ki demiş…cadının o kadar çok acıkmış ve iştahı açılmış ki sersem şey seni demiş,ne var bunda kapağı açacaksın ve kafanı içeri sokup bakacaksın demiş..bak işte böyle diyerek yapmış bu işlemi…emme bizim Gretel uyanıkmış,cadı kafasını fırına sokar sokmaz arkadan itmiş bunu ve içine düşünce de kapağı kapatmış…kötü ve çirkin ve yaşlı kadın nasıl ciyaklamaya başlamış bir duysanız,ama Gretel’cik kulak asmamış buna ve hemen Hanselin yanına koşmuş…açmış kümesin kapısını ve kurtulduk ağabeycim demiş,kurtulduk,cadıyı fırına ittim cayır cayır yanıyor…eve girmişler emin olmak için,ve yokmuş cadı ortalıkta,inanmışlar artık cadının öldüğüne,odasına bakmışlar cadının ve görmüşler ki,oda ağzına kadar altın ve değerli şeylerle dolu,ceplerini tıka basa doldurup koşarak uzaklaşmışlar evden…hep koşmuşlar koşmuşlar nereye gittiklerini bilemeden…sonra bakmışlar uzakta bir ev var,yanaşmışlar eve,bide ne görsünler kendi evleri…kapıyı çalmışlar tak tak heyecan ve sevinçle…babaları açmış kapıyı bunları görünce sarılmış tabi…kurtuldunuz çocuklar demiş hem bizim taze kadın da evden kaçtı artık özgürüz demiş..çocuklar yuppii diye sevinmişler,babalarına ceplerindeki altınları çıkarıp vermişler…babaları da sevinçte kalkmış horon tepmiş…hep birlikte halaya durmuşlar…ya çok mutluymuşlar çok…

Son olarak bir sözümüz var odun erkeklere…kadınları seviniz,okşayınız,anlayınız,dinleyiniz ama asla dediklerini yapmayınız…ve bunu söylediğim için bana kızmayınız

Kıyamet

2009-03-10T09:12:00.002+02:00

sarhoştum,yoktum kendimde...kayıptım bir kızın zifir saçlarında...bir anlık bir uyku ama yüzyıllık bir yorgunlukla gezindim bu koca şehrin içinde...koynumda geceden arta kalan yaşamsallar,arzular...ondandır anca burnumun ucuna dokunabilen soğuğa karşı erkeçe duruşum...pukelekalar bile değmeye cesaret edemedi suratıma ben yükselirken karanlık gökyüzüne...en tavana kadar çıkıpta öyle baktım yer dediğiniz yüze...ellerimi birleştirip bir avuç dolusu yaptım topunuzu,boşlukta asılı dururken...ben gülümserken,gözlerinizde korku,çığlık çığlığa zırladınız bana bakarak...merhamet dediğiniz sizde kalmamıştı bende de yoktu zaten...bir kafa darbesi yetti darmadağın olmanıza,her bir parçanız güzelim karanlık boşluğu kirletirken,sonsuz yalnızlığa baktı gözlerim...artık herşey sadece bir hüzün yolu...biliyorum adına kıyamet diyorsunuz bunun...yeni bir büyük patlama yapabilirim belki birgün...uslu durusanız...

an gelir...

2009-02-27T22:27:00.001+02:00

An gelir öyle bir şey yaratırsın ki donakalırsın… yaşama dair veya yaşamın tam ortasındaki birçok şeyi irdelemiş,elemiş ve seçmiş biri olarak bu donuşa bir bakış ararsın,kendinin dışında…bir bakış bile yeterli gelir,nasılsa amaç şahit yazılmasıdır an’a…bu,duyumsanmış ve dışa vurulmuş onca duygunun bir nevi somut hale geçmesidir.ruhsal varlığının cisimleşmesine anlamdır.çevirdiğinde başını,başarabilmişsen o şahidi yaşamın kendisine sunmayı,içsel bir huzuru koynuna tıkıp gidersin gideceğin yere…yok…yok eğer yoksa oralarda,herhangi bir yerlerde sana doğru eğilmiş bir görüş açısı,işte o an öyle bir an’dır ki artık akrep ve yelkovan ikilisi peşinden koşmaktadır ve sen karanlık bir sonsuzluğa kaçarken bulursun kendini,yakalanırsan hapsolursun zamana,gece ve gündüzün tam ortasında hareketsiz kalırsın.ne ışık ne karanlık,öylesine adsız,öylesine anlamsız…aslında kaçabileceğin hiçbir yer yoktur,bilirsin ama teslim olmak zor gelir…gün gelir düşersin…yummadan gözlerini,beklersin o ihtiyaç duyulanı.uzun ve acıtan bir sabırsızlıktır vücuduna değen her şey.direnmenin kaynak olduğunu hatırlatırsın kendine,yaşıyorsam eğer diye…sonra bir gün ama belki bir gün bazen bir bakış,bazen bir ses bazen de bir dokunuşla gelir,eğer gelirse gelecek olan…yoksa her şey sadece bir özlemekten ibaretmidir…

yaşanan

2009-02-11T17:46:00.002+02:00

Yak uzun iki direk arası kocaman bir ateşi…
çek ikisinin arasına ince bir ipi…
ordaydım tüm korkularımla…
düştüğümde,
o görkemli ateşte,uzun uzadıya değil...
spontan bir kıvılcım ışığında yaşandı bitti her şey…
bu yüzden acısı geçmedi hala...
bir avuç suyun temizliği…
seyretmek tadında ve cazibesinde geldi bedel olarak körlük…
gelecekteki kıvılcım sancılara gebe bir ruhtayım…
ölüm benim dışımda kalanlardır…

şeyler...

2009-01-27T04:28:00.003+02:00

Bir başlangıç anında erken değildir herhangi bir şeye,gecikmek akla bile gelmez…ilerledikçe etrafında dolanıp durduğunuz yaşamsal döngünün hala farkında olmazsınız…değdiğiniz tüm renklerde bir başka şey yaşar,yaşadığınız her şeyde bir başka renk yaratırsınız…
Sahne ve perde yer yer,zaman zaman değişirken,kendi hayatınızdaki başrol sizin dışınızdaki her şeydir ve tüm olup bitenin tek bir seyircisi vardır aslında,o da hiçbir şeyin farkında olmayan sizsinizdir yine…sadece bu farkında olamayıştan dolayı takdir edilmeyi beklersiniz hep,varlığınıza anlam katacak bir seyirci bulma çabasıdır yaşadığınız…sadece bundan dolayı güzel şeyler yaratma kaygısı taşınır,yada her şeyden uzak durma çabası,olmadı kötü şeyler yaşatarak dikkat çekmeye çalışırsınız…
Gün gelir,gelirsiniz bir yere,tam orta noktası denen…en anlamsız,en yitik,en uzak,en yakın ama en saf bir noktaya…omuzlarınızın üzerinden baktığınızda geriye,tonlarca yaşanılmış kırıntılardan oluşan devasa bir hiçç görürsünüz…ileride ise görülmeye değer bulunamayan bir hiçbirşey…bir şeylerden koparken bir başkaşeylere yaklaştığınızı hissedersiniz…bir doğum sancısı başlar,yaklaşan ölümü duyduğunuzda…
Tam ortasına gelene kadar büyük bedeller ödeyerek topladığınız herşey,birden çözülür binlerce parçaya dönüşür,etrafınızda döner döner,sarmal olur yükselir…gökyüzünde değişir,arınır,yıkanır ve size geri döndüğünde artık koca bir hüznünüz vardır…ne kadar çok şey biriktirmişseniz yaşama dair o denli büyük bir hüzne sahip olursunuz…artık kalan yolu sırtınızdaki hüzünle bitirmek zorundasınızdır…

35.yıl anısına 27 ocak2009

ŞİŞE

2009-01-16T09:56:00.002+02:00

Önce aldırmazlık geldi vurdu,
Sonra sinirli bir bekleyiş.
Işık gitti.
Karanlık,öfkeyle aynı anda geldi.
Bir bir vurdu hepsi,
Her darbe bir yerimi katladı.
Kat kat oldu bedenim,kat kat oldu yüreğim.
Bütün katlamaları,
Kendimden bir gemi yaparak kaçtım ordan,
En yakınımdaki şişeye dalarak…
Şimdi tepede bir delik gökyüzü,
Köpüklü dalgalar,
Yüzerim şen şakrak…

Renkler ve Düşler

2008-10-10T10:24:00.000+03:00

Koyu yeşil bir düş şimdi ortalığa saçılan....
Yer yer rastlanılan karartılar,yaşanmamışlıklar.
Can yakan,kırmızı tonlar,
gülümsetenler ise sarı.
Maviler en hüzün dolu olanları,
tutkuları yaşatanlarsa kahveliler.
Arada kalınıca gri çıkar ortaya.
Beyaz...
Henüz öpmedim...

veda

2008-09-06T11:48:00.000+03:00

Ardımda kalan,
son bir bakış,
son bir öpüştü...
Rüzgardan yana,
özgürlüğe ve,
ölüme gidiyorum...
Ve uzaklaşan,
sarı,kırmızı,yeşil,
bir ışıktır...

adı olmayan XXVII

2008-06-27T09:41:00.000+03:00

-rüzgarla çok samimiyiz bakıyorum!
--tuhaf çünkü,yanımdasın ama bana getirdiği,sen...
-yanındaki ben,getirilen bana dair olanlar
--her ikisi de güzel...

...başı dönüyordu,bilinçle daha aşağısı arasında geziniyordu...duvarları düşündü,duvarlarını...hayatı...bütün bir hayat yürümekle koşmak arası mesafedeydi...yürümeyi üşengeçlik yada korku,koşmayı sabırsızlık yada tutku bilirdi...arada giderdi her zaman....arada...herkesi ya da herşeyi görebilmek adına...ilişmemek adına...şimdi en mutlu yapraktı ki,o daldan kopup kendini nehre salan,umarsız...güç gerektirmeyen bir yolculukla izliyordu tüm çevreyi...farkında değildi tüm yaşamsallar...sadece yüzüyordu...acıyan yanı yoktu acımasının olmadığı kadar...bu kadar yoğun hüzün içinde bir şeyleri tetikledi sonra...bir bulut yükselmeye başladı ilk en derininden göz bebeklerine doğru...bir bulut ki yakıcılığı soğuk yüreğine değen yavaş yavaş...öfkenin damarlarında yerini belli etmesi kendiliğinden güç vermişti...korkmak,hayatı boyunca en çok hissettiği duyguydu ve aslında cesurdu...bildiği,gördüğü ve hisettiği tüm yangınlara girmiş,çıkmıştı...ama korkaktı işte...her sonuca giden sonuç kadar korkak...parmakları öfkeye karşılık birbirine kenetlenmiş ve yumruk halini almıştı...hepsi bir aradaydı...güç olmuştular,çapları kadar...içinde beliren her neyse kendisi kadar olmuştu şimdi ve büyümeye devam ediyordu bu belirsizlik...bir şeyleri itiraf etmek geliyordu içinden,uyanmanın verdiği kararsızlık...düşlerinde kalan uyanmak çok uzaktı şuan ona...bütün beyazlıklar gölgeye yenik düşerken,serçelerin cama dönüşüp parçalandığını gördüğü an hissetti sarsılmayı...göz kapakları kendisinden bağımsız direniyordu uyanmaya ve yanakları sızlıyordu...darbe vardı yüzünde,acıtan ama zararsız bir darbe...şimdi seslerde oluşmaya başlamıştı boşlukta...ses parçacıkları henüz anlam ifade etmiyordu bilincine fakat dahada belirginleşiyordu...

adı olmayan XVI

2008-06-22T21:34:00.000+03:00

-sana çizdim,görüyormusun...
--görmedim gülüm,kendi derinliğimden başka bir şey görmedim...
-iyimisin
--iyi,başkası söylemeli bunu..ben değil...bir melodi...yitik zamanlara ait...alıp vermeyen...bir düş,ölüme yakın...
-benim dışımda konuşuyorsun şimdi...
--kendime ulaşmadan önce kendimi dinlemem gerek,sana gelmeden önce tamamlanmak gibi al...ben,ben değilken geliğimde sana gördüğün ben değil,sadece sendir sana dair olan...

...müzik duydu kulakları derinliğin ağır sessizliğinden sonra,müzik...derindi ve aslında bilnmezdi melodi,yitik bir ezgi gibiydi...hatırlamadı tınıyı fakat ruhunun gökyüzüne süzüldüğünü hissetti...etrafı beyaz parçacıklarla kaplıydı açtığında gözünü...baktığında yuvarlak sarısından kopmuş papatya yaprakları olduğunu gördü ve her bir yaprağın kendi yüzü vardı...gülümserdiler...melodinin nerden geldiğini anladı şimdi,papatya yapraklarıydı şen sesleriyle söyleyen...olağan olması gerekirdi şaşkınlığının,ama şaşmaktan ziyade duyumsadığı huzur etkisindeydi şuan...rüzgar,ne kadar da serindi,ne kadar okşayıcı bir şefkatle vuruyordu yüzüne...dingin bir süzülüşte gördü bulutumsu gölgeleri,onlar da beyazdılar...kollarını açtı açabildiği kadar,heryanı beyazlık doldu...kokularını da aşırmıştı yapraklar sarılarından gelirken...yüzlerce serçe aynı anda uçuyordu kendisine doğru,ne çok severdi onları ve şimdi onlarla aynı düzlemde uçuyordu...konuşmak gelmedi içinden,içinden ses çıksın istemedi,sesin kuracağı her cümle düşünce ürünü olacaktı ki düşünümekten tiksiniyordu...bıraktı kendini,herşeye bıraktı...tam bir teslimiyet vardı ruhunda,derinliklerinde...bir düş olamayacak gerçeklikteydi...yanında,etrafında uçuşan onca beyaz yaprak kendisiyle bütünleşiyordu,saf ve temiz bir havaydı soluduğu...ciğerleri bile şaşkındı,en az beyni kadar...gözyaşları süzülmeye başladı gözünden,hiç acıtmıyordu damlacıklar,hiç yakmıyordu canını,öylece akıyordular kendi kendilerine...süzülen her damla kendisinden uzaklaştıkça buharlaşıp sonra yeniden doğar gibi serçecik oluyordu...bütün serçeler...benim gözyaşlarım dedi sesli olarak...tanrım,ne çok ağlamışım ben...

adı olmayan XXV

2008-06-06T01:58:00.001+03:00

-adı ne bunun,bir adı ve anlamı olmalı
--bırak başkası yapsın bunu,hem anlam için ad gerekmez
-yaşayanın yapması daha doğru değilmi?
--bize düşen yaşamak,yaşatacak olan başkaları olmalı...
-yaşatılırmı peki?
--ne kadar anlamlı yaşarsak o kadar...

...zaman geldi aklına hiç nedensiz,merak etti zamanı...kendi yaşamını astı zamanın bir yerine,küçücük bir leke gördü sadece...kendini,küçük balığın peşinde koşarken ensesinde büyük balığın nefesini duyan belirsiz bir yaratığın çabası olarak gördü...o yaşamı kovalıyordu zaman onu...yaşamı boyunca arada kalmıştı,şimdi bile aynı şeyi yaşıyordu...dibe doğru değildi çünkü bedeninin sürüklendiği yön,çekiliyordu yukarı doğru...yine iradem dışında gelişiyor herşey,ölüm bile kendim dışında bir eylem ya da kurtuluş diye düşündü...gülümsemek istedi,alay etmek istedi,küçümsemek istedi...tepki vermeliydi fakat direnç göstermedi,salıvermişti kendisini...duyumsamamak olarak verdi tepkisini...ilk dudaklarından başladı umarsızlık,aralandı...boşluk bulan su hızla dolmaya başladı içeriye,suyla beraber aynı anda anlam yüklü bir huzur dolduğunu hissediyordu,acı yoktu...en yorgun anında,yaslandığı göğsü düşledi...gözlerini yumdu,hiç açılmamasının dileğiyle...ne tatlı bir şekilde geliyordu ölüm....en baştan bilse daha önce tanışmak isterdi son anla...fakat yine araya girilmişti,sevmek ya da sevilmek kadar ölmek te zordu onun için...kolunun daha sert bir şekilde sıkılıp daha hızlı çekildiğini fark etti son bir çabayla terk etmeye çalışırken yaşamı...

özgür adam...

2008-06-03T00:21:00.004+03:00

Oradan oraya taşınan bir yalnızlıkla,üzgündü adam.
Çekmişti kafayı,onca acıyı meze yaparak.
Ama,
kıskanmıştı bu sigara-alkol ortaklığının ayrılmazlığını.
Derin bir nefes çekerken sigaradan,aslında çok şey veriyordu hayatından.
Çöl ortasında açmış bir kardelen şaşkınlığındaydı
Kalbinden daha yakın bir hüzün sızısı duyuyordu bir yerlerinde,
En sevdiği renk sarı iken görememişti en güzelini.
Çoook uzak diye bildiği,
Aslında cebindeyken,cebinin en sıcak yerindeyken,yada yüreğinin,
gitmişti O.
Gelmesinin en az olduğu an iken gitmişti üstelik.
Şimdi seni seviyorum diyebilmenin en cesur olduğu andı.
Ve adam bembeyaz bir gecenin ucunda,
pulsuz bir mektup yazıyordu sevgilisine.
Kaleminin ucundan kağıda,binlerce sessiz çığlık dökülürken,
dudaklarında,
Geçmiş bir anıyı,şimdiki ana ortak ederek,
Yüzyılları dolanan,
kayıp bir melodiyi dökülüyordu.
Biliyordu,söndürmeliydi sevdasının ateşini,
dönüştürmeliydi acısını hüzne.
Yoksa yanacaktı bu ateşte.
Yüreğinde sevdaya aç binlerce gülün filizi varken
gözünden akan yaşları içti kana kana.
Belki de gitmeliydi bu şehirden,
uzaktaki düşler ülkesine doğru.
Ama yüreğini götüremezdi,söküp atamazdı da.
Gidemezdi o halde,tutsaktı burada,bu sevdaya bağlıydı.
Tek yapabildiği uzanmaktı metal soğukluğa,
ve uzandı da,
Yüreğe sessizce girse de,
uzakta bir yerden,
sisler arasındaki bembeyaz gecede duyuldu,
boğuk sesiyle bir mermi…
Şimdi gülümser di artık adam,özgürdü…
gitmişti oda…

Gülüşün...

2008-06-01T03:39:00.002+03:00

Kırılmaya ramak kalmış bir şişeden yayılan ışık kadar parlak her şey…

o kadar…

hepsi birer yudumluk…

ışıkta öyle,sigarada,şarapta ve hatta yanlızlık bile bir yudum…

birazdan çalsa kapı…

bitecek kadar…

tek çoğul…

gülüşün…

evren kadar kocaman : ))

adı olmayan XXIV

2008-05-24T13:13:00.000+03:00

-ne kadar tanıyoruz birbirimizi sence!
--şansa yer bırakmayacak kadar...
-yok olursak,yeniden başlayabilirmiyiz?
--bıraktığımız yere ulaşana kadar çabalarız
-ulaşırsak hatırlamak için en derinden sarıl bana şimdi...

...hiçbir şey yoktu ağaçlardan ayrılmış yaprakların rüzagara direnişinden başka...kendisiyle beraber dalını da almış bir yaprakla aynı anda diz çöktü asfalta...o kadar sessiz bir düşüştü ki,ne rüzgar ne dalgalar ne de gecenin sesi duyulmuyordu...zamanın evrende o an yaratmış olduğu bir boşluğun tam ortasındaydı...ıssızlık geçen gece gördüğü rüyayı anımsattı,herşey çok kararsızdı...iradesi yaşam için gereken nefes almayı yerine getirecek gücü bile gösteremiyordu...bitikti ki bitişte bile bir eylem vardı,onda yok...kavramların kendisinde uyandırabilecek tepkimeleri silinmişti...bilinçte yoktu altıda...siz di...kimsesiz,bilinsiz,amaçsız,güçsüz,iradesiz,duy gusuz,algısız...yerinden doğrulup kıyıya vardığını göremiyordu,bir ayağının boşluğa düşüp o boşluğun tüm bedenini aşağıya doğru çektiğini ve düştüğünü hissedemiyordu...çarpmanın etkisini bile anlamamıştı ve dibe gömülürken de aynı hissizlik...görüntü alaca karanlık olduğunda bilinç,bedenin yok olmaya karşı verdiği bir tepkime olarak kendiliğinden yerine gelmeye çalışıyordu,yavaş yavaş suyun soğukluğunu hissetti teninde...içerde,derinlerinde bir zorlanma vardı,ciğerleri ihtiyaç duyduğu şeyi almaya çalışırken,dudakları izin vermiyordu...vucunda karıncalanmalar vardı,milyonlarca küçük iğne kendisine batıyordu...suyun dondurucu soğukluğu değil,kendisinde mevcut olmayan havanın yoksunluğu yakıyordu canını...bütün bunlara sadece beden tepki verirken,ruh olarak çoktan teslim etmişti kendisini...dudakları artık sabredecek durumda değildi ve her an aralanıp ciğerilerini hava yerine suyla doldurmak üzreydi...koskoca yaşamım diyebileceği bir kaç haftalık bir paylaşımın geride bıraktığı yaşamsal tatları düşledi,hepsini baştan yaşayabilirdi geride kalan bu son zamanında...gözleri yorulmuştu ve görüntü dıştan içe kararmaktaydı...karanlıktaki çok az miktardaki ışıkta yavaş yavaş sönerken,kolunda sert bir darbe hissetti...

adı olmayan XXIII

2008-05-23T00:47:00.001+03:00

-saçlarım!!
--öperim,gene uzarlar,sevgiyle...
-ya hiç birşey eskisi gibi olmazsa?
--eskiye dair olmasına çabalarız bizde...
-hep burdasın değilmi?
--dönmezsen bende gelirim,gelirsen burdayım...
-ellerimi bırakma olurmu!

farkında olmadığı hava şimdi yırtılarak yol açıyordu boşlukta kendisine,telaş ve kaygı dolu koşturmacasında...kulalarına ses dalgası dolmuştu...ne yana gitmesini gerektiğini bilmiyordu kapıdan fırladığında fakat sanki bıraktığı yerde bulabilecekmiş hissiyle en son gördüğü yere doğru atıyordu adımlarını olabildiğince büyükçe...öte yandan hadi orda hala diyelim diyordu kendi kendine...ne yapmalı ilkten acaba...koşup hiç birşey olmamışcasına sarılmalı mı yanına kadar gidip yüzüne mi bakmalı yoksa bir adım ötede durup af mı dilemeliydi...ya orda bulamazsam yada bir daha asla bulamazsam diye düşündü ki nedense çok yüksek bir ihtimal olarak hissediyordu bunu...avuçlarımda anlamsız bir gururla ne yaparım geri kalan yaşamım boyunca...daha çok hızlanırken karnına ağrılar saplanmaya başlamıştı baldırları kopma aşamasındaydı,liflerin gerginliğini parmak uçlarında hisederken,umursamıyordu,oraya kadar gidip ölebilirdi fakat önce görmeliydi...bastığı su birikintisinden çenesine kadar çamur sıçramıştı gözleri son dönemeci görürken...yalvarıyorum...nolur...orda olsun...dönerken gözlerini yummuştu...bir anda görmeye tahhamül edemeyecekti...önce düşlemeliydi orda olmasını ne kadar isterse o kadar orda olma ihtimali vardı...kendisince böyle bir dayanak bulmuştu asılacağı...

adı olmayan XXII

2008-05-22T03:57:00.002+03:00

-anlatsana
--susuyorum ya işte
-anlamam için ne yapmam gerekir
--dinle boşlukta asılı tüm harfler zaten
-keman sesi geliyor
--notaları yakaladın,harflere tutun...

...uzun bir süre tepkisiz kaldı kendine ve suya...banyosunu gözledi bir süre...sessizlikve yalnızlık tek hakimiydi ortamın...hayatı boyunca tek girmişti suya o gelene kadar...ve onunla yaşamıştı en ağır sevişmelerini suyun altında,şimdi ise yargılamalarını...hesabını yaptı geride kalana dair olanın...bir çıkarım elde etmemek adınaydı...bir anlamda teslim etmişti tüm herşeyini,kendisine dair birşey yaratılacaksa,şekil veren eller onun elleri olsun istemişti..o kadar teslimdi ki onun için savaşması gereken yerlerde bile bayrak elindeydi...şimdi anlıyordu,içinde sevgi de olsa teslimiyet yanlıştı...asıl direnmeyle yücelirdi sevgi,sevgiye rağmen...hesapsız ve yargısız gitmişti ona,hep susmuştu...şimdi yargılamaya başladığında bu suskunluğunu,iç hesaplaşmalara dair susmuş olduğunu gördü...bütün silahları kendine doğrultmak ve vurmak,beraberinde götürmek olmuştu ve gidişine karşılık arkasını dönmüştü...hayatı boyunca bütün hisleri donuk yaşamıştı ve soğuk kanlılık kazandırmıştı kendisine bu durum...gurur yaptım diye düşündü,ezik bir gurur...içinin acıdığını hissetti...çok ani verdi kararını,geri dönmeliydi...hatta,belki şimdi...orda olmasa da gitmeliydi,bulmalıydı...hem kendisi hem onun için vermeliydi en ağır savaşını...kendine geldi ve bakındı...ilk önce suya gömdüğü bedenini kurtarmalıydı sonra da hayatında sahip olduğu en güzel şeyin parmaklarının arasından akıp yitmesine izin vermemeliydi...

zamansız bir zaman...

2008-05-21T00:10:00.000+03:00

sessizdi oda ve karanlık...
sadece uzak köşedeki tek'li mumun yüzündeki yansımaları...
saate baktı sanki zaman geçiyormuş gibi...
oysa durağandı herşey...
zamanı yakalmıştı bi yerinden ve öylece asmıştı duvara...
eğildi ve paçalarına baktı...
onca yaşamsal kırıntı...
nasıl temizlenirim diye düşündü...
zamanı o kadar sabit tutmaya gücü yetmezdi,biliyordu...
cıgarası bıyıklarına dokunarak dudaklarına değdi ,
aynı anda çekti balya balya dumanı içine...
açtı avuçlarını ve işte tüm evren ordaydı...
yeniden yaratmalıydı,çizmeliydi yeniden aşkın şeklini...
yumdu gözlerini,gözlerini gördü...
nede güseldiler herşeyin ortasında...
vazgeçti,dokunmamalıydı...
kalmalıydı öylece,çünkü öylece sewmişti...
açtı gözlerini,
kapadı avucunu,
doğruldu,
nefesini tuttu,
söndü mum
ve
zaman...
tik tak
tik tak
tik tak...

La Musgaña-El Paso de la Estantigua

2008-04-25T23:12:00.006+03:00

01. Rosca - Habas Verdes
02. Dónde vas a lavar - El torito cariñoso - Barre la Calle
03. Agarrao antiguo
04. Pasacalle de Bodas
05. Ofertorio de barreras
06. Carnestolendas - Rondón
07. Frascuelo
08. Charro
09. Toque de Alzar

Download

İspanyol İç Savaş Şarkıları

2008-04-24T23:45:00.001+03:00

El Paso Del Ebro
El Pendon Morado
El Tragala
El Tren Blindado
Els Segadors
Fuerte De San Cristabol
Himno De Riego
La Santa Espina
La Sardana De Les Monges
Los Cuatro Generales
Marineros
Qure Sera
Somos Los Soldados Vascos
Ya Sabes Mi Paradero

Download

Yasmin Levy- Romance & Yasmin 2004

2008-04-24T20:38:00.010+03:00

'Romance& Yasmin' albümüyle dünya müziği sahnesinin kısa sürede ümit veren şarkıcılarından birine dönüşen Kudüs doğumlu Yasmin Levy,izmir yakınlarında büyük bir Sefarad cemaatinin içinde doğan babasının kilise korosu şefliği ve şarkı derleyiciliği yapmış olması dolayısıyla bugünkü repertuarını oluşturan Yasmin Levy, şarkıcılık kariyerine flamenko söyleyerek başlamış. Fakat Ladino dilinin yok olmaması adına Sefarad şarkılarına yönelmiş. Yasmin Levy bunu yaparken de İran, İsrail, Paraguay, Türkiye ve İspanya'dan gelen müzisyenlerle çalışmış. Mümin Sesler'in kanun ve uduyla eşlik ettiği 'Mano Suave'de gitar, perküsyon, darbuka, arp, kontrbas, klarnet, ney, zurna gibi farklı kültürlerden ve disiplinlerden enstrümanları bir arada duymak mümkün.

01. Noches, Noches (Nights, Oh Nights).mp3 *
02. De Edad De Kinze Anyos (Since The Age of Fifteen).mp3 *
03. Yo En La Prizion (Me In Jail).mp3 *
04. Ven Kerida, Ven Amada (Come Precious, Come Beloved).mp3 *
05. Kondja Mia, Kondja Mia (My Rosebud, My Rosebud).mp3 *
06. Muestro Senyor Elohenu (God Our Lord).mp3 *
07. Una Ora En La Ventana (One Hour At The Window).mp3 *
08. Madre, Si Esto Hazina (Mother, If I Become Sick).mp3 *
09. Me Estas Mirando (You Are Looking At Me).mp3 *
10. Esta Montanya D'Enfrente (The Mountain Ahead).mp3 *
11. Nani, Nani (Lullaby).mp3 *

Download

Lili marleen şarkıları

2008-04-24T20:15:00.008+03:00

şiir olarak 1. dünya savaşı'nda lili ve marleen adlı iki kız arkadaşının hatırasını canlı tutmaya çalışan alman askeri hans leip tarafından yazılmıştır.İlk notaya döken kişi ise lale andersen'dir."

6. Panzergrenadier Division - Lili Marleen (German).mp3
Anne Shelton - Lili Marlene 1944 (English).mp3
Georg Malmsten - Liisa pien' 1942 (Finnish).mp3
Heyn Quartett - Lili Marleen.mp3
Ilona Nagykovácsi (Hungarian).mp3
Lale Andersen - Lili Marleen (German).mp3
Lale Andersen - Lili Marleen (Tri-Lingual).mp3
Lale Andersen - Lili Marleen 1939 (German).mp3
Lale Andersen - Lili Marleen 1942 (English).mp3
Lou Bandy & Orkester - Lili Marleen 1942 (Dutch).mp3
Lucy Mannheim - Lili Marleen (Anti-Hitler Version,BBC 1943).mp3
Marlene Dietrich - Lili Marleen (German).mp3
Milly (Carla Mignone) - Meme Bianchi 1942-43 (Italian).mp3
Mimi Thoma - Lili Marleen (Grammophon).mp3
Vera Lynn - Lili Marleen (English).mp3
Willy Fritsch - Lili Marleen 1939.mp3

Download

adı olmayan XXI

2008-04-23T00:01:00.000+03:00

-yokluğumu affedecekmisin?
--sadece seni,yokluğu değil...
--boşluk ta ne kadar varım ben?
--boşluk sende ne kadar varsa...

beyninden neler geçmiyordu ki...neler...onca harf bir araya gelmiş kendisini vurabilecek en etkili kelimeyi oluşturmaya çalışıyordu ve savunmasızdı...söze sözle karşılık vermek ahmaklıktı...daha etkili olan yol olan,duyguya bıraktı kendini...ve o saatte sadece hüzün vardı gene...her zaman ki gibi...acıtsa da alışkındı...savaşarak yürümeye devam ederken evine,uzaktan gördüğü evi değldi,sadece odası...oraya kadar gidebilirsem bütün harfler dışada kalır diye düşündü,asla cümle oluşmaz ...eskimiş ahşap merdivenlere küfür etti içinden,yerini belli ediyordu yaşama...içeri girdiği gibi kilitledi kapıyı ardında...boğulacaksam kendi içimde olmalı bu...banyoya yöneldi ve sıcak soğuk aldırmadan çevirdi elini uzatarak ilk musluğu,soyunmaya başladı...içinden rüzgar çıktığını hissetti fakat terk edilmiş bir hisle...bir bedeni kaldığında girdi suyun altına...ne soğuk ne sıcaktı su...ayakta,dimdik durarak karşı koymadan aldı damlaların yoğun darbesini...arınıyormuyum,savaşıyormuyum belli değil diye geçirdi içinde fakat sonuç farketmezdi,nasılsa umarsızdı...aslında bu kadarına gerek yoktu,bir kaşık bile yeterdi boğulmasına yetecek...ama işini şansa bırakmamak adına çömeldi küvete...en dibe girerek uzandı dışarda kalan sadece son hesaplaşmayı yaşayan kafasıydı,gersini çoktan feda etmişti...

KADEŞ SAVAŞI ve ben

2008-04-19T19:47:00.000+03:00

Kral Mutavalli ve II Ramses…bir gün satranç oynamaya karar vermişler…Sevgili İsa nın doğmasına 1299 yıl kala…satranç tahtası olarak Kadeş’i seçmiş bizimkiler…Mutavalli o zaman ki Anadolu kaplanı Hititlerin Kralıymış…II Ramses’te şimdi ki mısırla hele de popcorn’la hiç alakası olmayan Kuzey Afrika’nın ve hatta dünyanın o dönemlerde ki en güçlü devleti olan Mısır’ın firavunuymuş…bütün yeryüzünde ki en güçlü devlet ve kralları…güç dengesi işte…adamlar dünyanın yarısına sahipler ama illa geri kalanı da alınacak…ah şu açgözlülük…neyse fm oyun/savaş başlamış ve bu Kral Mutavalli bütün taşlarını kadeş yakınında ki tepelerin etrafına dizer…ve bir dizi ajanpiyonu da kendisine doğru hamle içerisinde ki Ramses tarafına yollar…Ramses ise bütün taşlarını dört parçaya ayırmış ve her bir parçaya kutsal tanrılarının adlarını vererek Mutavalli’nin üzerine doğru salmaktadır…Rakale Grubu,Ptahfil grubu,Sethat grubu ve kendisinin başında olduğu Amonvezir grubu…bizim koca Ramses kendine ve bi sürü bi sürü olan tanrılarına güvenerek ve geçtiği asi nehrinden bol bol balık avlayıp şarap içerek ilerlemektedir…Kral Mutavallinin ajanları ilersinde ki bir köye gelirler ve köy meydanında bulunan kayfede çay içerken etrafa bir dedikodu yayarlar…biliyonuzmu ahali bu Hitit ordusunu gördük gelirkene,Halepteydiler ne güçlü bir orduları var yav demişler…üşenmedik saydık tam 3000 savaş arabası ve 17,000 asker…hepside Anadolu kaplanı…vay anam vay demişler…karşı kaavede kulaklarını dikmiş onları dinlemekte olan Ramses’in kazkafalı ajanpiyonları not almaktaymış tüm bunları papirüslere…neyse onlar çayları içmiş kıs kıs gülerek çıkarken bunlarda kös kös koşturmaya başlamışlar Firavunlarına…içlerinden de hesap yapıyorlarmış bizimde 2000 arabamız ve 20,000 askerimiz var diye…hemen hemen eşitiz eh artık kim daha erkekse demişler…koşmuşlar yada atlarını koşturmuşlar...orda değildim o an bilemiyorum ben diğerlerinin Hititlerin peşindeydim…Ramses’e yetiştirmişler konuyu…Ramses’te demek eleee demiş…yürüyün Ravezir grubu diye direkt veziri sürmüş ortaya…diğer gruplar arkada kalmış…öte yandan Mutavalli planın işlediğini görünce ajanpiyonlarına bir aylık ücretsiz izin ve ekstra prim vererek doğruca fil,at ve piyonlardan oluşan grubunu yan taraftan Ramses’in Rakale grubuna saldırmış…grup çok şaşkınmış tabi…beklemiyormuş…ön taraftaki Amonvezir grubuna komuta eden firavunları Ramses nerdeymiş acaba…paniklemiş bu grup Mutavallinin ani ve beklenmedik yoğun saldırısından dolayı bozguna uğramış birçok taşı kaybetmiş Ramses…ve Mutavalli kendisine doğru geri dönüp ataktaki Amonvezir grubunu arkadan vurunca tahtada ki taşları gittikçe azalmış Ramses’in…bir durum değerlendirmesi yapmış…demiş oyunu kaybediyoz bari pata götürelim...bütün gücüyle saldırıya geçmiş,hatta geçen tapınaklarda ki duvar yazılarında okudum diyor ki orda Ramses kendisinde olan güneşin gücüyle parlayarak Mutavallinin ordusunu püskürtmüş falan ama yok öyle bişi,…Mutavalli ve taşları saldırı varyasyonunun sağlam olmasına güvenerek rehavete kapıldıkları ve ganimet derdine düştükleri için tahtadaki savunmasız taşları desteklememişler…Ramses Amonvezir grubuyla arkadan gelen Ptahfil grubunun desteğiyle durumu eşitlemeye çalışmış ve başarmış…Mutavalli bu varyant sonrası geri çekilmiş…aslında o kadar da çok taş kaybetmemesine rağmen bütün taşları bi araya yığmış…dağınık durumdaki Ramses grupları çevrelemiş bunları…uzun bir süre bu şekilde taktiksel vur kaçlar yaşanmış ve her iki tarafta çok yıpranmışlar…sonra her iki oyuncu kendi durumlarını gözden geçirmiş…Kral Mutavalli bakmış tahtaya fazla bir kaybı yok ama durumu kritik…Firavun Ramses’te bakmış çok kaybı var ama elde edebileceği fazla bir şey yok kurduğu baskıdan…kalkmış ikisi de ayağa el sıkışmışlar…dimişler arkadaş anlaşalım…berabereyiz ok mi…ve herkes kendi bölgesinde kalsın bi daha savaşmayalım…işte bende tam o esnada ordaydım…kaptım ordan birkaç tomar papirüs ve didim arkadaşlar bu böyle olmaz…siz gene rahat durmazsını iyisimi yazalım bunları...kabul ettiler ve bende yazdım…ve tarihe ilk yazılı antlaşma sağlanmış savaş olarak kayıtları ben tuttum…gerçi bazıları diyo ki yok bütün bunlar Ramses’in yaptırdığı tapınakların duvarların da yazıyo yok Hititlerin kil tabletlerinde falan ama...aslında onlara kayıtları veren benim…sonra her iki arkadaş tahtada kalan taşları toplayıp gerisin geri dönmüşler evlerine…ve her ikisi de daha sonra millete ve sağa sola ben kazandım ben kazandım diye anlatıp yazsada aslında olay tamda benim dediğim şekilde olmuştur…valla bak…sonra mı onlar yoluna giderken bense kendimi Nil nehrine bıraktım…yanımda mısırlı güzel kızlar,hurmalar ve şarap testileriyle birlikte…

Hırs bazen kötüdür..odaklanırsanız bir şeye yaklaşmakta olanı göremezsiniz…Hitiler o kadar yoğunlaşmıştı ki Mısırlılara,hemen diplerinde güçlenmekte olan Asurluları göremeyip kendi sonlarını hazırladılar…ve aynı şekilde Mısırlılarda o zamanlar da ki kudretlerine o kadar güveniyorlardı ki o sıralar kimsenin dikkatini çekmeyen Hz Musa akrabalarını toplayarak orda bir yapılanmaya gitmiş ve onların sonunu getirmiştir

TAHTA AT TRUVA SAVAŞI...

2008-04-18T12:30:00.000+03:00

Şimdi traklar varmış çok önceleri…nerden baksan 5000 yıl falan önce…işte bu traklar nolmuşsa bigün boğazlara doğru açılmışlar..yav nere gitsek napsak falan bi bakmışlar şindiki Çanakkale civarındalar…e çok yorulduk madem geldik buralara bari bi şehir kuralım dimişler,adına da kim uydurmuşsa artık truva dimişler… gerçi sonradan görme bazıları diyoki yok ağabeycim turvayı kral Tros mu Dardanosmu ne o kurmuş ama siz boşverin,biz gene traklar yapmış diyelim…çünkü bu ilk şehir daş devrinden falan kalma,haa en son Romalılar çekidüzen vermişler onca şey görmüş bu şehri ya neyse…hatta bi ara 6. düzenlemeyi o zaman ki kral Laomedon kendi tanrıları Poseidon bide Apollana yaptırmışta çok sağlam falan olmuş…

Neyse o demlerde bi dene kız varmış,emme öyle sıradan bir gız değilmiş bu,hem güzelliği hem tanrısallığı varmış bu kızın,adı da Helenmiş…babası meşhur Zeus,anasıda Leda’ymış…işte bizim bu Helen kız büyümüş serpilmiş,evlenme çağına gelmiş…kimler istememiş ki Helen’i,kimler,dur sayayım bi hele…Odysseus istemiş,Menestheus istemiş sonra Telemon var bu Telemonun iki tanede oğlu onlar bilem istemiş,adı neydi…hahh Aiax ve Teukros…hatta Patroklos,İdomeneus ve Agamemnon bile istemiş,belki ben o devirde yaşasam bende isteyecem…hatta ne belki düpedüz isterim be…bu Helen Spartalıymış ve o dönemki Sparta kralı olan Tyndareos o kadar çok hediye almışki konuya dair bunları koyacak yer bilem bulamamış…sadece Odysseus hediye almamış,cimri herif…aslında kral hem bu isteyen adayları kırmak istemiyormuş hem de kızı hiç kimseye vermek istemiyormuş…çünkü o kadar erkek isterse elbet savaş falan çıkarmış…bu Odysseus rakiplerin çokluğundan (aslıda züğürtlüğünden) dolayı vazgeçmiş bu işten ve kralın kardeşi olan İkariosun kızı Penelopeia yı istemiş ama krala da dimiş ki sayın kralım bence Helen kendisi karar versin damat adayına…öyle de yapmışlar hatta demişler ki Helena kimi seçerse diğerleri itiraz etmeyeceği gibi bağlılık yemini ederek kös kös evlerine dönecek…Heleneya gitmişler,demişler böle böle…Helenada güzel olan bütün kadınlar gibi iktidar hırsına sahipmiş...bakmış bakmış,kendi kendine demiş ki ben bu Agamemnon!un kardeşi Menelaos a gidersem bütün zpartanın kraliçesi olurum…ve öylede olmuş…diğer bütün zavallı talipliler Menelaos’a bağlılığını bildirerek köylerine başka kız bakmaya gitmişler…

Ve gene o dönemlerde Paris diye bi delikanlı varmış…yakışıklılığı aynı ben..neyse…bu Paris ida dağında çobanlık yapıyomuş…bir gün Zeus parisin yanına gelerek bir şey istemiş ondan…demiş ki yav Paris geçen bir şölen vermiştim şölene herkes davetliydi de sadece kavga ve nifak tanrıçası Eris’i çağırmamıştım oda gıcıklığına bir elmanın üzerine ‘’en güzel kadına’’ diye yazdı ve kalabalığın ortasına attı…sonra kadınlar arsında kavga başladı…ah şu kadınlar ah demiş…içlerinden en güzel olan üçü elmanın kendisine ait olduğunu iddaa ediyo…ben içinden çıkamadım,tarafsız biri olarak seni seçtim sen karar ver dimiş…Paris bu işlere bulaşmak istemediğinden tırsmış ilk başta ama zeus ikna etmş onu…neyse Paris demişki ben kulübeme gidiyom sen o üç hatunu bana bi yolla tek tek ben bi bakim hele hangisi güzelmiş…sözde o üç hatun sırayla çıplak bi vaziyette parisin kulübesine girecek ve vaadlerini söyleyecekmiş..bak sen bak fanteziye bak hele…neyse bu üç hatun Hera,Aphrodite ve Athenaymış…ilk Hera bacımız girmiş içeri ve demiş ki Paris’e beni seçersen seni Avrupa ile Asyanın tek kralı yaparım,her dediğin yasa gibi olacak dimiş…sonra Athena girmiş içeri o da demiş ki beni seçersen seni bilgin yaparım,hem gireceğin tüm savaşları kazanmanı sağlarım,şöhret verim yani demiş…olur demiş Paris sen hele bi çık ben Aphrodite’de dinliyeyim bakarız…son güzelimiz içeri girmiş ve o da demiş ki yaw Paris olum bırak bu krallığı bilgiyi falan ve seç ben sana dünyanın en güzel kadınıyla aşk yaşatacam,kızın adı da Helena,duymuşsundur mutlaka,atmıyom yani...öyle demiş yani…hatta demiş ki sana bi kemer verecem onu takınca bütün kadınlar senden etkilenecek…Paris demiş hele sende bi çık ben az düşünim…düşünmüş düşünmüş Paris ve dışarı çıkmış elmayıııı Aphrodit’e uzatmış…diğerleri bozulmuş tabi,hemde nasıl…hatta bu Athena ve Hera daha sonra Parisin başına neler ediyolar neler…neyse onları sonra anlatıcam…

Neyse,birgün o zamanalar da Turva kralı olan Priamos bi şenlik düzenlemiş şehrinde…demişki oyunlar var bu şenlikte,kazana kişiye sürülerimdeki ki en büyük boğayı hediye edecem…bizim Paris’te çobanya hemen bende gidecem demiş…yarışma günü Athena’nında yardımıyla Paris kazanmış,hemde abisi hektoru bilem yenmiş…tabi aslında abisi olduğunu bilmiyomuş hattaa Paris aslında kral Priamosun oğluymuş,onu da kızkardeşi kahin Kassandra anlamış (türk filmi gibi ama ööle)…babasına demiş Kassandra ve kral Priamos oğlunu herkese tanıtarak ona ida dağında kocaman gösterişli birde ev yaptırmış…

Bu kral Priamosun kız kardeşi Hesione zamanında truvayı işgal eden Herakles tarafından ganimet olarak Telemona verilmişmiş…oda Hesione’yi Spartaya götürerek evlenmiş kraliçe yapmışmış.,İşte Paris bir kız kardeşi olduğunu duyunca özlemiş onu demiş ki babasına ..baba sen bana bir donanma ver alimallah ben bacımı alır geri getirirm…bi yandan da Athena’nın desteğine güveniyo tabiki…babası inanmış inanmasına ya…bu Priamosun birde kahin oğlu varmış (zaten bunlar ailecek kahinler) adı da Helenos muş…Helenos demiş ki bak Paris kardeşim eğer o truvaya gittiğinde geri dönerken yanında bir kadın getir işte o zaman yandık…valla öyle bir şavaş çıkar ki 5000 yıl sonra bagercik abi yazar…demedi deme…Paris bırak bu işleri abi demiş…bager nerden duyacak yaw…inanmaış kazkafa tabi…

Neyse Paris toplamış orduyu,gidip bacısını kurtaracak…donanmasıyla denize açılmış hatta o sıralarda krallığını biricik karısı Helana’ya teslim edip Nestor şehrini almaya giden Menelaos la bilem karşılaşmışlarda,birbirlerini tanımadıkları için olay falan çıkmamış…Paris Kythera adası yakınlarına gelince düşünmüş.Donanmayı burada bırakıp savaş başlamadan önce şu Artemis tapınağına gidip adak falan sunayım…bu arada Helana duymuş şehre yakınlaşan donanmayı ve başındaki yakşıklıyı,yakışıklı çünkü Athena şimdiden etkilemeyi başarmış Helena’yı…kadın meraktan duramayacak hale gelmişte…bi gün atlamış tekneye. O Artemis tapınağına sözde adak falan dilemeye gitmiş…o sırada Pariste zati kesmekteymiş kendi adağını…işte orda karşılaşmış bizimkiler…Paris Helana gacısını gördüğü an dili mili tutulmuş öölece kalakalmış…Helena da beğenmiş Parisi…ama o gün bişi olmamış,sonuçta kutsal mekandaymışlar hem de daha ne olduki yav…geri dönmüş Helena ama aklı Pariste...Paris te bacısını falan unutmuş Helena ya takmış kafayı…

Sonra dönmüş Paris donanmanın başına sürmüş şehre doğru,haber salmış ben geldim diye..Helena Parisi davet emiş,nede olsa karşı köyün kralının oğlu…demiş ki Paris,sevgili Helena duydum ki bacım sizde onu almaya geldim…Helena da valla kocam evde yok,savaşa gitti gelsin ona söyle demiş…iyi demiş Paris ve Helena nın sunduğu odaya yerleşmiş Menelaous u beklemeye koyulmuş…ama işler değişmiş tabi..Menalaus gelene kadar Parisle Helena çok baş başa kalmışlar çok,neler olmuş neler…(kadınla erkek dost olmaz diyodu biri,tarih kanıtladı)…birgün Menelaos gelmiş geri,Helana onu tanştırmış Parisle,Parsin aklı Helena da olduğu için bacınsı neyim unutuş..hiiç öylesine uğradım demiş…Menelausta ee hoş geldin baba demiş ve keyfine bak demiş...sonra,fazla değil az sonra Menelausun büyükbabası ölmüş,dolayısıyla cenazesine 2 kutu kesme şeker alıp gitmek üzre ayrılmış ordan…Pariste fırsat bu fırsat diyerek Helen’aya yanaşmış,gel kız kaçak demiş…bizim oralar güzeldir,seviyorumda seni…Helana korkuyormuş ama aşk işte kör ediyo insanı…peki demiş…Paris bu planı yaparken adamlarına da vaadler de bulunmuş…Menelaousun her şeyini yağmalayın ganimet olarak sizde kalsın demiş…bunlar ortalığı talan ederek kızı alıp kaçmışlar…Menelaus geri döndüğünde bakmış ne karısı var ne malı falan…deli olmuş deli…hemen abisi Agamemnona koşmuş,demiş abi bele bele…ben savaşacam…abisi akıllı,demiş ki hatırla Helena seni seçtiğinde diğer talipliler nee yapmıştı,sana bağlılık bildirmişti dimi,ee demiş Menelaous…kazkafa demiş abisi Agamemnon,onlarıda yanımıza alırsak daha güçlü oluruz…heee demiş diğeri,anladııım…effferim demiş öteki…

Bu arada Parisle Helena son sürat kaçıyorlarmış,ilk önce Kranae adasına saklanmışlar ama Hera girmiş olayın içinde…bi fırtına çıkarmış ki bunlar Sidon’a (Fenikede bi yer) kadar sürüklenmişler…şehrin kralı bunlara iyi davranmış ama ne işse Paris kudurmuş ya şehri yağmalamış,sonradan Fenikeliler peşlerine düşmüş ama becerememişler yakalamayı Paris onları geri püskürtmüş,gelip Kıbrıs’a sığınmış…aradan zaman geçince Mısıra falanda uğramışlar…kral Proteus onlara iyi davranmış…ama işin aslını öğrenince bu kızkaçıran Parisi şehrinden kovmuş tabi…Helena’yı vermemiş ama…hemen Menelausa haber salmış gel la karın bende al git demiş…gerçi Helena kaçmış ordan limanda Parise rastlamış ve gene yola koyulmuşlar…Menelaos duymuş gene delirmiş…bütün yunanistanı savaşa çağırmış….sadece Akhilleus ve İthaca kralı kurnaz Odysseus gelmemiş…gerisi Spartaya akın etmiş…

Öte yandan Agamemnon savaş hazırlığı yaparken bi yandan da Priamosa elçi göndermiş..demiş gelinmi verin allahıma başınıza yıkarmı orayı…Priamos ta sinirlenmiş tabi,demiş hem haberim yok olaydan hemde burada değiller gelirseler veririm ama önce efendi konuşmayı öğrenin…elçiler inanmış Priamosa ve geri dömüşler…bu arada bizim aşıklar truvaya doğru gelmekteymiş…ilk Parisin bacısı Kassandra görmüş demiş vay başımıza gelenler ben ve abim demiştik kadın madın getirme gördünmü noldu…ama Priamos çok soğukkanlı karşılamış onları bakmış gelin güzel ee demiş zaten benim surlarımda dayanıklı askerlerimde delikanlı nolacaksa olsun demiş…

Agamemnonun ordusu Aulis te,Euboia yarımadasının tam karşısındaki limada toplanmış ve ki yıl güçlerine güç katmışlar…Odyysseus karısı Penelope den ayrılamk istemediği için deli rolü yapmış ve savaşa girmek istememiş gene…ama Palamedes diye bi bilgin varmış onu denemiş ve yalan söylediğini ortaya çıkarmış,Odysseus ta mecburen savaşa katılmak zorunda kalmış,gerçi daha sonra o ispiyoncu Palamedesi de öldürmüş Odysseus…

Odysseus da katılınca iyice güçlenmişler bir tek Akhilleus almış,kahinleri Klkhas demiş ki eğer o katılmazsa savaşa işimiz çok zor.Akhilleus ta kendisine taa 9 yaşından beri öylenen kehanetten dolayı Skyros adasında saklanıyomuş..kehanete göre o savaşta öldürülecekmiş…Odysseus u görvlendirmişler git kandır şunu da savaşa başlayalım yaw geç oldu diye…o da gitmiş Akhilleus a demiş ki ya uzun bir hayat ve sıradan bir yaşam,ya kısa bir hayat ama sonsuza kadar sürecek bir şöhret…Akhilleus 2. seçeneği seçmiş,gerçi anasıyla babası yapma olum gitme demiş oda gitmemiş…onu kral Lykomedesin sarayına göndermişler oda orda kralın kızlarından biri olan Deidemea yla sevişmeye başlamış ve ondan oğlu Neoptolemos doğmuş sonradan…ama Odysseus onu ordada bulmuş kandırmş ve savaşmak için Aulise götürmüş…

Akhalı ve Aioslu yunan önderler Agamemnon komutasında denizden truvaya doğru binden fazla gemiyle yola çıkmışlar…ama yolda bi sürü bi sürü şey olmuş,fırtınalar çıkmış bunların donanmasını dağıtmış,bi ara Tenedos (Bozcaada) ya gelmişler de kral Tenes onları hoş karşılamamış onu öldürmüşler…Philoketesi ayağından yılan sokmuş onu bir adaya bırakmışlar…Telephos baş kaldırmış onu yaralamışlar…gene Aulise geri dönmüşler,rüzgar yokmuş çıkmasını beklemişler…sonra rüzgar çıkmış ve tekrar sefere çıkmışlar ve yaklaşık 1178 gemiyle Truva önüne gelmişleeer…her gemide yaklaşık 50-120 arası adam varmış…kahinler karaya ilk ayak basanlar ölecek dediği için kimse inmek istememiş gemilerden sonra ilk Odysseus atlamış ama ilk önce kalkanını atmış uyanık kendiside üstüne atlamış onu gören Protesilaus de atlamış ama ilk ayak basan o olmuş böylece…Poseidon ile Kalyke'nin oğlu olan savaşçı Kyknos Truvalılara yardım için ordusu ile kıyıya gelmiş ve karaya ilk çıkan kuvvetleri dağıtmışlar.Yunanlılardan ilk ölen, karaya gerçek anlamda ilk ayak basan Protesilaus olmuş.Hatta Hektor öldürmüş onu falan…bunlar epey bi savaştıktan sonra Yunanistan ın her yerinden toplanmış ordu karaya ayak basarak truva önlerine kadar yerleşmişler…kamp falan kurmuş kanat ızgara neyim yapmışlar…ilk başta biz burayı hemen alırız yav diye düşünmüşler sanırım…hatta canı sıkılan askerlerden bazıları civar kentleri yağmalamaya gitmişler antreman olsun diye…Midilli adsını,Kilikyadaki Thebe şehrini falan yağma etmiş alçak herifler…sonra birgün Zeus,İris isimli habercisini Truvaya yollayarak büyük saldırının yaklaştığını haber vermiş…Truva ordusu bu gelen haberle gece hazırlık yapmış,yunan ordusu gece geç saatte saldırıya geçtiğinde onlar bekliyormuş…böyle ce iki ordu surların dışında karşılaşmış dınınınnn…Parisle Menelaos karşı karşıya gelmişler…Menelaos Parisi karşısında görünce boynuzlanmanın öfkesiyle saldırmış,Paris tırsmış geriye doğru kaçmış…Hektor bunu görünce kızmış Parise,kaçma lan adi herif kızı kaçırıken iyiydi demiş,oda haber salmış Menelaosa demiş ki erkekse teke tek gelsin…oda kabul etmiş..kura çekmişler ilk saldırıyı Paris yapacakmış…Paris kargıyı atmış emme tutturamamış,Menelaos atmış Parisin kalkanını delip yeni aldığı gömleğini yırtmış…Paris zor kurtulmuş elinde ve gene kaçmış,Menelaps’ta geriye dönmüş adamlarını toplamış…iki ordu savaşmış,savaşmış bazen teke tek bazen grup yapmışlar epey bi hırpalamışlar birbirlerini…ölülerini gömmüşler tekrar savaşmışlar…

Yunan ordusu bi ara çekilmeye bile karar vermişler de sonrada dur yav demişler casus falan mı yollasak acaba içerden bilgi alabilirmi diye…ve bu işi yapması için Odysseus ve Diomedesi seçmişler…bu ikili istemeye istemeye yola koyulmuş ve içeriye en zayıf olduğunu düşündüklei Thrakkia dan girmeye karar vermişler…ve orada meşhur kahraman Rhesos la onun beyaz ve rüzgar gibi atlarını görmüşler…Rhesos u uykuda öldürüp atlarını alarak kaçmış hırsız herifler…ertesi gün gene birbirlerine girmişler…yüzlerce kişi ölmüş gene…ama sonuçta ağır hasar veren yunanlılar olmuş…nerdeyse yenilmiş ve geri çekilmek üzereyken Nestor bunlara nutuk çekmiş ve gene geri dönmüşler savaşmaya…çok uzun sürüyor savaş çook..heriki tarafta birçok önemli isimler tek tek ölüyor…yunan ordusu diğer bi yandanda başka kentleri yağmaladığı için…Anadoludaki kavimler nedir bu zalim yunandan çektiğmiz diyerek onları denize dökmek amacıyla Truvaya yardıma falan geliyolar…savaş bir süre sonra nerdeyse Anadolu-Yunan savaşı oluyor…kimler yok ki…Dardanialılar, Zeleialılar, Adrasteialılar, Percotialılar, Pelasgialılar, Thracialılar, uzun mızraklarıyla Kikonyalılar, Paionialı okçular ordusu, Halizonlar, Mysialılar, Phrygialılar, Maeonialılar, Miletliler ve acımasızlıklarıyla ünlü Karialılar,Borisia Dortmund,Anderlecht,Barcelona hepsi ordalar da bu arada kimbilir onca hengame arasında bizim ikili Parisle Helen her gece umarsız sevişmeler yaşıyordur…sankim onlar yüzünden çıkmamış savaş...alla alla yav…öyle büyük bir savaş oluyor ki Ksanthos ve Smois çayları ölülerle doluyor…o gün Akhilleus Truva kapılarına kadar gelebiliyor yaptığı son büyük saldırıyla…işte o esnada Helen anın koynundan henüz çıkmış Paris görüyor onu ve yayına tüm gücüyle asılarak dikatle nişan alıyor Akhilleusa doğru…ok ta zehirli ama ha…neyse bu oku fırlatıyor ok gidip tamda Akhilleusun topundan vuruyor onu…en zayıf yerinden vurulan Akhileus ölüyor…

En önemli savaşçısını kaybeden yunan ordusu artık truvayı alamayacağını düşünmeye başlamıştır…Nestora akıl danışmaya giderler…Nestor, Philoktetes'i getrin diyor onun sağlam okları var…getiriyorlar Philoktetesi oda katılıyor savaşa…oldukçada başarılı oluyor herif..attığını vuruyor bisürü truvalıyı öldürüyor harbiden…Paris bunu görünce diyo ulen senide öldürmezem eğer…hemen bir ok atıyor ona ama değimiyor bu sfeer..alışmış tabi kazkafa…Philoktetes bi bakıyo Paris atmış oku yaktım ulen sen babür diyerek oda bir ok atıyor ve Paris vuruluyor…ölüyor…

Savaş bir sür daha devam ediyor ama iki tarafta birbirine üstünlük sağlayamıyor,nice gahramanla rda düşmüş oda ayrı konu…yunanlılar çok zayiyat veriyolar..sonra bir gece düşünüp yav asıl sorun kale kapısı orayı açarsak bu iş biter diyolar…(kazmalar niye baştan düşünmediyseler) oturup plan yapıyolar…Odysseus yapıyor planı…kocaman bi at yapacaz arkadaş diyolar hem de kocaman…sonra biz artık oynamıyoz diyerek gemilerimize doğru dönerken atı da Truvalılara hediye edecez kahramanlılarından ötürü…onlar atı içeri alırken bizim önceden içinde yerleştirdiğimiz sağlam savaşçılar gece Truvalılar uykudayken içinden çıkıp kapıyı açacaklar bize ve biz kazanacaz…nasılım demiş…heyoo heyyo demiş ötekiler…

Ertesi gün yüzlerce yunanlı asker ida dağına çıkarak koca koca çamları kesip atı yapmaya başlamışlar.Usta Epeos yapmış atı,önce ayaklarını sonra bacaklarını yapmış,boynuna yeleler,gözlerine ışık saçan iki tane de gıymetli taş yerleştirmiş.Athena da bizzat bulunmuş orda,hatta Epeos ata güzel bir de kuyruk eklemiş.atın yapımı bitmiş sonra iş gönüllüye gelmiş.Sinon demiş ben olurum...efferim demişler ona…

Sonra atın içine girmeye başlamış yiğit askerler;Neoptolemos (hani şu Akhilleus un savaşa girmemek için kaçarken seviştiği prensesten olma çocuk),Menelaos,Odysseus,Diomedes,Philoktetes,küçü k Aias ve daha birsürü yiğit asker,atın karnındaki kapıdan içeri süzülmüş,en sonda kapının nasıl açılıp kpanacağını bilen Epeos binmiş…herkes binice kapı kapanmış içerden,dışarıdakiler demiş ulaa kapı nerde helal sana Epeos hiç belli olmi yeri…

Sonra gece olmuş,yunanlılar kamp yerini ateşe vererek Agamemnon ve Nestor komutasında yelken açmışlar (sözde geri dönüyolar ya) ve Tenedos adasının dik yamacının arkasına yerleşmişler…Truvalılar gece boyu şaşkınlıkla izlemişler olayı,ulen kaçıyo bunlar vallah demiş biri,hadi be demiş öteki surlardan bakarken…istersen inanama kalıbımı basarımki sabah bi tane bile Spartalı kalmaz burada…görürüz demiş…neyse,sahiden de sabah olduğunda görmüşler ki kamplarda tek bir Spartalı bile kalmamış…çok sevinmişler sevinmesine ya surların tam önünde hatta kapının tam önünde kocaman bir at heykelini görünce bi an için tırsmışlar…bu da ne oli yav demiş biri,ne bilim ya demiş öteki sakın bu at Spartalıları yemiş olmasın,şimdide bizi yemeye gelmiştir,o sırada odan geçmekte olan daha akıllı biri salaklaşmayın olum adamları yendik saygılarını belirtmek adına bize bunu hediye etmişler…hımmm demiş diğer ikisi…sonra atın yanına giderken bi bakmışlar atın bacakları arasında saklanan biri var,kim? Tabii bizim gönüllü Sinon…gel bakalım buraya demişler ne iş bu,Sinon sözde susmuş cevap vermemiş kasten…öylemi demi askerin biri ben seni gonuşturmasını bilirim,alın bunu içeri demiş…Bu zavallı Sinon’un kulaklarını ve burnunu kesmişler bir sürü işkence yapmışlar ve sonunda Sinon sözde itirafa başlamış…burayı direkt alıntılıyorum,sonra kendim söylemiş gibi olmıyayım…

Alıntı:

‘’ Savaştan bıkıp geri dönmeye karar verdiler. Kalkhas'ın tavsiyesiyle Athena için bu atı yaptılar. Athena'ya kurban olarak beni seçtiler. Gece kaçtım ve saklandım. Yunanlılar bu dev atı kasten burada bıraktılar. Bu kadar büyük bir atı içeriye sokamayacağınızı düşünüyorlar. Böylece Athena'nın öfkesini çekeceksiniz. Hele bir de bu atı yakıp yoketmeye falan kalkasanız o zaman Athena gerçekten kızacakmış. Ama bu atı içeriye sokarsanız Athena sizi eskisi gibi koruyacaktır.’’

Tabi truvalılar hemen yememiş olayı bir kısmı demiş ki bırak numarayı bence bu atı denize atalım balım içi boşmu dolumu diye diğerleri gerek yok demiş ya bunun içinden insan çıkacak değil ya…ikiye bölünmüşler yani anlayacağınız…hatta Rahip Lakoon atın içeriye alınmasının büyük felaket getireceğini söylemiş,yunanlılar hileci adamlardır güvenmeyin ve atı yakın demiş…ama son kararı Priamos’a bırakmışlar…Primaso atın içeri alınmasını emretmiş…

Binbir güçlükle almışlar atı içeriye…surların ve girişin üst kısımlarından bazılarını yıkmışlar ki at rahat girsin içeriye diye…10 yıl süren kuşatma bitiği için bütün şehir zafer şarkıları söyleyerek atı getirip şehrin tam ortasındaki meydana bırakmışlar…kalenin kapılarını kapatıp,kurbanlar kesmişler şenikler düzenlemişler,yemişler,içmişler ,dans falan etmişler,zil zurna geç saate kadar eğlenip bir köşede sızmış yada kendilerini birilerinin koynuna atmışlar Truvalılar…

Daha sonra bir sessizlik çökmüş şehrin üstüne…

Helena uyuyamayıp atın yanına gelmiş gece,etrafında dolaşırken helal benim vatandaşlarıma,ne güzel bir eser yapmışlar demiş…ama azcıkta kuşkulanmış,yunan şeflerinin eşlerinin seslerini taklit ederek seslenmiş…Menelaos içeriden onun sesini duyunca etkilenmiş ama zor tutmuş kendini,Odysseus karısı Penelope nin sesini duyunca gözleri yaşarmış,Antiklos kendi eşinin sesini duyunca cevap vermek istemiş ama Odysseus hemen ağzını kapatmış eliyle,de kendini biraz fazla kaptırmış kendini dana,herifi boğmuş…Helena bakmış ses yok,arkasını dönmüş taze dulumuz yatağına gitmiş..ah ulan Paris keşke burada olsaydın demiş içinden,hatta bi ara yav nasılsa bu gitti bari Menelaos’a mı geri dönsem diye de geçirmiş olabilir (olmayabilirde şimdi durduk yerde iftira atmayalım)…

Derken b,zim zavallı gönüllü ve yaralı Sinon gelmiş,işaret vermiş (büyük ihtimalle guguuuk yapmıştır,Robin Hood da öyle yapıyordu).Epeos kapıyı içerden açmış,merdiveni sarkıtmış ve birer birer aşağı inmişler,en son inen Sinon’la gözgöze geline gülmüş burnuna noldu ula demiş hihi,Odysseus hemen şaplağı indirmiş bunun ensesine,kazkafa kes sesini milleti uyndıracan demiş…ama bu durum bence Sinon a çok koymuştur,tamam zaferi biz kazanacağız ama tarih beni kesik burunlu Sinon diye hatırlayacak diye düşünmüştür…bence yani…..neyse,bunlar önüne gelen uykudaki Truvalı nöbetçileri tek tek öldürmüşler…kapıları da sonuna kadar açmışlar…Sinonda surlara çıkmış uyarı ateşini yakmış…

Tenedos adasında saklanan ordunun gözcüsü sevinçle koşmuş haberi Agamamnon a yetiştirmiş,bütün ordu sessiz bir şekilde harekete geçmiş truvaya doğru…bu arada içerdekilerde hala önüne geleni kesip biçiyorlarmış,hatta yanlışlıkla birbirlerini öldürmesinler diye ellerinde meşaleler bilem taşıyorlarmış…Neoptolemos gitmiş Priamos un sarayına girmiş ve karşısına Priamos un genç oğlu Polites çıkmış…Politesin ödü kopmuş tabi kaçmaya çalışırken Neoptolemos mızrakla arkadan halletmiş onu ama ölmemiş Polites babasının odasına kadar kaçmayı başarmış ve orda onun önünde ölmüş…(hiç sevmedim bu durumu,bir baba oğlunu ölürken görmemeli bence,zalım Neoptolemus)…tabi Neoptolemus gelmiş onuda öldürmüş ve kafasını kesmiş…

Yunanlılar Truva önlerine geldiğinde gemilerin içindeki askerler büyük bir zafer çığlığı atarak karaya çıkmış ve sehre doğru saldırıya geçmişler,kapılar açık olduğu için içeri girer girmez yağma ve talan başlamış…bütün şehir yanıyormuş…kızgın Menelaus ise her yerde Helena’yı arıyormuş,herifin tek derdi kadın…sonunda bulmuş onu,nerdeymiş bilin bakalım,Deiphobosun odasında,ki kendisi Parisin kardeşidir,Paris ölünce Helena gitmiş kardeşiyle evlenmiş,eee artık Menelaos hayatta affetmez dimi,bir değil iki değil ne bu yav…Menelaos hemen Deiphobos u delik deşik etmiş,sıra gelmiş Helena’ya…saçlarından yakalamış onu ve başını kesmek için odanın ortasına sürüklemiş,ama kadın öyle güzelmiş ki bide öyle mahsun bakıyormuş ki Menelaos öfkesini kaybetmiş.yav nasılsa geriye kimse kalmadı şimdi bunu da öldürsem ne geçecek elime diye düşünmüş vazgeçmiş öldürmekten…

Truva düşmüş sonunda.Oileu su oğlu Aias o kargaşada Athena tapınağına sığınan bizim kahin Kassandra yı bulmuş,gitmiş tecavüz etmiş ona pis herif,gerçi aynı saatlerde daha birçok yerde bir çok tecavüz daha oluyormuş…(işin bu kısmını hiç erkekçe bulmam)…

Bütün tuva yakılıp yıkılmış,yunanlılar o kadar çok adam öldürmüşler ki yorulmuşlar artık…nerdeyse soykırım denebilir buna…değerli ne varsa alıp aralarında paylaşmışlar…bütün kadınlar esir olmuş,tecavüze uğramış ağlıyormuş,Helena hariç (sanki savaş onun yüzünden olmamış gibi kocasının arkasından yorgun yorgun yürüyormuş kötü kadın)…gerçi yunanlı askerler onu öyle görünce ilk başta taşlamak istemişler ama dedik ya kadın güzel,kimse kıyamamış…yol boyu bütün askerler nefretle bakmış ona ama kimse tek kelime etmemiş…Menelaos onu çadırına götürmüş ve Helena hemen sarılmış ona.eski günleri hatırlatarak ağlamış,yatıp uyumuşlar,tabi bolcana da sevişmişler…

Daha sonraki gün bir şenlik düzenlenmiş,kimin şerefine bilin bakalım…bizim Sinon : )) Sinon çok sevinmiş tabi,değdi be demiş,yaralarının acısını unutmuş…herkes sarhoş olup uyumuş…

Yunanlıların Sparta’ya geri dönüşleri de oldukça zor,zahmetli ve olaylı olmuş tam 8 yıl sürmüş…ama Truva savaşı burada sona ermiş…

Tutkulu bir aşk mı geriye kalmış,binlerce insanın yok yere hayatını kaybetmesi mi,yağmalar ve talanlar mı,tecavüzler mi…hiç biri…tarih sadece o atı dikkate almış,Truva Atı nı…

adı olmayan XX

2008-04-13T23:34:00.000+03:00

-baykuş sesimi bu
--evet,bay hüzünlü kuş
-bir tek ona yakışmıyor çift olma hali
--bize de yakışsın istemem...

...yolunu ne zaman değiştirdiğini ve o kayalıklara geldiğini hatırlamıyordu...bilinçsizlik haliydi ayışığı yalamış denizi seyrederken...kendisinden başka herşey çok sakindi,dalgalar ve sahil adeta sevişir çığlıklardaydı...yakamozların titreşimini kendi bedenindeki kopacak olan fırtınanın hareketi olarak görüyordu...elleri hala yumruk halindeydi ve darbeyi indirebilecek açık bir hedefi yoktu...yukarı,önce yarım aya sonrada yıldızlara yöneldi bakışları...esinti yüzündeki sıcaklığı alacak düzeyde değildi fakat saçlarındaki dalgalanma içini serinletmişti nedense...gözlerinin üşümesi damlaların rüzgarda soğuması olarak hissetirdi kendini,daha çok damla dökmeliydi,kendini kurutacak kadar...sonra gömleğinin yakasını açtı ve alabildiğince rüzgarı doldurdu içine...
-eve götürmeliyim bunu...ihtiyacım olacak dedi sesli bir düşünmeyle...geriye doğru dönerken yakasını kaldırdı ceketinin ve dudaklarının kenarına da bir sigara yerleştirdi...adımları isteksiz ve yorgundu,gücünü tüketmişti,gidebilirdi artık...

adı olmayan XIX

2008-04-13T01:33:00.000+03:00

-yaklaşıyor son olacak gün ve ben artık korkmaya başladım...
--son dediğin gün,bizim hesapsız yaşanmaya başlayacağımız ilk günümüz olacak...
-ilk giden olmak çok zor...
--asıl kalan olmak zor...uğurlamak sevgiyi...

ilk tartışma...ah zamanın yitik olmadığı an...hiç beklenmedik bir anda sınamıştı cesaret...tepkimesi boğazında düğümlenmişti,ellerinin yumruk hali...ufak bir çıtırdı bile çıksa ağzından öfkesini yönlendirebilecekken kendini vurmuştu...sessiz,çok sessiz kalmıştı...sırtını dönmüştü ama gözleri beraberinde o görüntüyü de almıştı...başını kaldırıp gökyüzüne bile bakamamıştı...yürümüştü,saatlerce sonra yağmur yağmaya başlarken geçtiği dar sokağın ucundaki bir evden gelen müziğe takılmıştı aklı...ohne dich kann ich nicht sein,mit dir bin ich auch alein,ohne dich...sensiz...tek kelimelik koca bir cümle bundan sonra ki yaşamında peşini bırakmayacktı...ortaya koyamadığı gücü içini yakıyordu gün batarken...yaklaşan gecenin sancısını şimdiden duymaya başlamıştı...kendisiyle savaşacaktı ve kazanmamak için bütün enerjisini harcamaya çalışıyordu amaçsız yürüşleri...kesinlikle bu gece dışarda olmalıyım diye düşünmüştü,yıldızlara tutunmak gerek...

Bunalım...

2008-04-03T17:11:00.002+03:00

kar yok bugün.
sadece rüzgar...
zaman,mekan ve durum...
herşey hızla esen rüzgarın içinde kaybolmuş,
hissedilemiyor...
yine de,
tek solukluk bir hava bile alamıyorum...
boğazımda bişey var sanki...
bütün ceplerime baktım hatta koynuma,
neşemi bulamıyorum...
hüznümü verebileceğim melodiler bile duyulmuyor...
çay sigara ortaklığı gerekli krediyi kesmiş,
artık finanse etmiyor gecici yaşam sevincini...
alkol bile şuuru sarsamıyor...
kaybolmak istiyorum,öyle yada böyle herhangi bir yerde...
almasın istiyorum beni hiç kimse koynuna...
almasın beni hiç bir duygu esaretine...
almasın beni yollar,odalar,duvarlar...
sadece benliğim...
onu vereğimde gideyim,
ardımda duyulacak tek şey,
ellerim cebimde,
rüzgara karşı umarsızca çaldığım ıslık olsun.

adı olmayan XVIII

2008-04-02T23:44:00.001+03:00

-ne diyor bu ''nur dass gibt es''
--sadece bu var demek
-müziğin içinde sadece sen olman gibi
--ellerimde ki sızı gibi,boş kalacak olmanın verdiği...

...gözünü açtığında ki kapamış olduğunun bile farkında değildi,küllükte unuttuğu sigaranın yuvarlanıp o bir şeyler çiziktiremediği beyaz sayfaya yuvarlanarak ortasında sararmış bir yanık bıraktığını gördü...kadehten bolca bir yudum alkolü çekerken içine,yırtmayacağım dedi içinden bu sayfayı...bunun üzerinden yazmalıyım çünkü anılarıma ortak oldu...içinden kaleme müthiş bir sıcaklık duydu...sarıldı nerdeyse ve ilk cümlesi düştü sonunda ortası sararmış beyaz kağıda...''hüzün odamda ki hayatım''...geriye yaslandı,el yazısında ki acıyı ve yalnızlığı kokladı...artık durmazdı,sonuna kadar yazabilirdi sürekli gözünün önüne gelen ve her defasında gerçeğinin aynı tadında yada acıtan acısında ki duygularla...şişeye ve sigara kutusuna aynı anda uzanarak aldı ikisinide...zamanı bu gece umursamayacaktı,hatta masasının ışığı dışındaki tüm ışıkları soldurdu...dışarda camı yalarken ıslık çıkaran rüzgarı anca o zmana duydu...karanlıkta insan daha mı iyi duyuyor acaba diye geçirdi içinden...

adı olmayan XVII

2008-04-02T00:53:00.001+03:00

-hüzün dolu değilmi?
--bazı melodiler alıp götürür insanı,daha önce gitmemişsindir oralara ama tanıdık gelir nedense...
-dans etmek istiyorum...
--bende uçmak...

ilk önce kadehine biraz viski aldı sonra eğilip paketten bir sigara çıkardı,parmakları arasında yuvarladı sıgarayı,en sonunda da yaktı,derin bir yudumda dikti kafasına viskiyi,geriye yaslanıp o ilk anı düşünmeye koyuldu......
...perona giren trenin sesiyle irkilerek başını kaldırmış ve okumayı bırakmıştı kadın...kendisiyse mutluluk sarhoşuydu o an ,yaşanmış bir rüyadan uyanmış hissediyordu...sonra,kaygılandı...trenin gelişi,onun gidişi demekti...kadın çoktan ayağa kalkmıştı ve ona bakıyordu...
-siz! dedi...-gelmiyormusunuz?
--geliyorum tabiki,ama yolculuk nereye,aynı yöndemiyiz?
kadının yüzündeki gülümseme yaşama merhaba sunarcasına güzeldi ve anlam yüklemeye cesaret edemiyordu ona bakarken...
-en uzağa gidiyorum ben,olabildiğince...
--ben...o kadar değil,ama gittiğim yere kadar eşliğinizde olmak isterim demişti kararsızca...utanmıştı ama bir o kadar da cesaretini sevmişti...
-tabiki,sevinirim demiş ve arkasını dönerek yürümeye başlamıştı kadın...
hareket edemedi ilk önce,ardından giderse bir çok şeyi kendi ardında bırakacak hissi uyanmıştı ve nedensiz kaygı duymuştu...
-e hadii diye seslendiğini duydu,başını kaldırdığında bekleme odasının kapısında durmuş eliyle ona gel işareti yaptığını gördü...zaten ne var ki geride bırakabileceğim,hepsi bu işte bir ben birde ben,neden kaygı duyuyordu ki...çantasını alıp kitabını hızla içine atıp yürümeye başladı,hatta koşar adımdır,mutluydu...

insanlar iniyordu trenden ve insanlar biniyordu yine…kalabalığın içinde rastladıkları görevliden rica etmişlerdi aynı bölümde yan yana oturabilmek için…ve başarmışlardı,eşyalarını yerleştirip yemek bölümün olduğu vagona geçtiler hemen...susamışlardı…yemek için hafif bir şeyler isteyip,şarap siparişi verirken ansızın kalkmış ve hızla dışarıya doğru yürümüştü,pencereden gördüğü şeyi almak için…tekrar dışarı çıkarak kalabalığa karıştı…kadının şaşkın bakışlarını görmüştü giderken ama nasılsa geri döndüğünde sevineceğini umuyordu…ve ordaydı işte,pencereden gördüğü…elinde gül dolu bir sepetle yaşlı bir çiçekçi…en küçük tomurcuğa sahip tek bir gül almış ve elini cebine sokup kağıt para çıkararak kadına uzatmıştı,bedelini sormadan hiç…yaşlı kadın memnun bir ifadeyle teşekkür etmişti kendisine…geri döndüğünde masasına,kadehin yanına bırakırken gülü,kendisine şaşmıştı…hayatında hiç bu günkü kadar cesur hamleler yaptığını hatırlamıyordu…

adı olmayan XVI

2008-04-01T23:45:00.000+03:00

-ölümsüz olmak nasıl bir duygudur acaba?
--yaşamı unutmaktır ölümsüzlük...
-ölümü demek istedin sanırım...
--yaşamı...
-anlamadım...
--sonu olmayan bir şeyi önemsemez insan,bir ölümle sonuçlanmayacaksa yaşam,yaşamak anlamını taşımaz artık...

...elindeki kalemi çevirip duruyordu bakarken hala beyazlığını koruyan boş kağıtlara...o kadar derin bir boşluk hissi veriyorlardı ki,sanki ne yazsa asla dolduramayacağını düşünüyordu...oysa yaşanılan ve hissedilenler,bütün bir zaman kavramına göre bile çok fazlaydı...yitirdiğinin ardından hangi hislerin açığa çıktığını yakalayamamasına rağmen,hepsini yazma gereği duymuştu,belki yazarken kavrayabilirim bütün bu olanları demişti...fakat kalemi kağıda her uzanışında anlaşılmaz bir kaygıyla geri dönüyordu her seferinde...ve bu geri dönüşler geçmişe dair bir görünüm ve onun verdiği duygusal tahribatla sona eriyordu...geçmiş ve şimdi arasında bir yerde sıkışmıştı.Gördüğü her ışığı geleceğe süzülen bir açıklık gibi görmesine rağmen,yine aynı noktada buluyordu kendisini...zaman bir çember olmuştu ve dönüp duruyordu yaşamı...gidebildiği en uzak nokta başladığı yerde son buluyordu...belki çiziktireceği tek bir kelime çemberin kırılmasına yol açabilirdi fakat bunu yapacak gücü henüz toplayamamıştı...

adı olmayan XV

2008-04-01T23:14:00.001+03:00

-ne zaman uyandın
--hala uyanmış değilim,düş gibi
-belkide aynı düşteyiz
--ve bir gün uyanacağız,ne acı

ikiside susuyordu...seyretmenin keyfi...suskunluk hiç batmıyordu bir yerlerine...paylaşabilmek suskunluğu,çığlıklara geldiğinde kolaylık sağlardı...neden sonra kadın teklifi sundu...
-beraber okumayı isterim
--en baştanmı? dedi çok gereksiz yere ama içine sığmayacak bir heyecanla...
-evet dedi kadın -neden olmasın.nasılsa daha çok var trenin gelmesine...
oturmalıyım hemen dedi,düş gibi dedi,kenara ben oturmalıyım,sıkmamalıyım dedi,kaçırmak istemiyorum dedi,tren gelmesin dedi,kitap bitmesin dedi,zaman akmasın dedi...dedi...kendisinin bile duyamayacağı kadar içlerden bir yerden...

gözlerinin acıdığını hissetti...kapatıp açtığında hala aynanın karşısında dikilmiş duruyordu...hayatındaki en tatlı yaşanmış anı tekrar ama aynı lezette yaşamıştı,onca yaşanmış olumsuzluktan sonra bile...içeriye geçti,masaya doğru yürüdü...ki masa bir yandan kendisini geçmişe götürecek bir araç olup öte yandan yaşanmış acıları tekrarlamayı sağlıyordu...iç çekişle oturdu yerine...herşey bir önceki geceden kalmaydı,değişen tek şey akıp gitmiş olan zamandı...ağır ve acıtan zaman...

adı olmayan XIV

2008-04-01T21:54:00.002+03:00

- ya gideceğim yerde kimse yoksa?
--o zaman gideceğin bir yer de yok demektir.
- sadece yok olacağım yani!
--hiç bir şey yok olmaz,sadece dönüşür.

...Yaldızı sol alttan başlayarak yıpranmaya başlayan aynasına baktı.Yüzündeki değişimi izleme koyuldu...ışık yüzündeki kıvrımlara dolmuştu,gözleri gezinirken en derin kıvrımda durdu,daldı...çok zaman önce bir tren istasyonunun bekleme odasındaki banka elinde ki kitaba daldığı an ki duygularla...
-merhaba.Demişti içini ürperten zarif bir ses,adım Sevgi.elinizdeki kitabı soracaktım...
-Sevgi.Diye tekrarlamıştı bilinçsizce.
-Etrafımda dans eden onca kelimeye el atsam,adınızı oluşturacak olanları seçemezdim,merhaba kendini yaratan kadın...kadındaki duraklamayı ve şaşkınlığı görünce aynı bilinçsizlikle konuştu.
-Az önce düşünmüştüm vede,bir kitabın ortasında kaybetmişken kendini,ansızın çıkıpta gelen kadın,şiirin ta kendisidir diye...
Yüzüne bakakaldığı kadında pişmanlık yada utanmaya benzer bir ifade olduğunu görünce kendine gelmişti ancak...özür dileyerek beceriksizce ayağa kalkmaya çalışırken uyuşan bacakları sendelemesine yol açmıştı,uzun süredir orada oturmuş olmalıydı,elini uzatırken düşürdü kitabını,eğilip almaya kalkıncada çarpmıştı dirseği kadına...tekrar özür dilerken gözgöze gelince kadındaki utanma ifadesinin sempatik bir gülümsemeyle yer değiştiğini görmüştü,utanma sırası kendisine gelmişti bu sefer...o tüm zamanlarının eski duygusu gelip içine yerleşirken kitabı anlatmaya koyuldu telaşla...
-bir adam ve kadının evlerinden çok uzakta yabancı diyarlardaki gezintileri dedi,aslında kendi içlerinde geziniyorlar.Gördükleri herşeyin kendi içlerinde bir şekilde var olduğunu görüyorlar.
-yani bir anlamda kendi içlerine yolculuk gibi,öylemi?
cevap beklemememişti kadından ama özet yorumu çok hoşuna gitmşti...anlaşıldığını görmek sevindirmişti.Anlatabildim diye düşünmüştü içinden.Tuhaf bir mutluluk doldu içine...

adı olmayan XIII

2008-04-01T21:48:00.000+03:00

-bu benmiyim
--elimden geldiğince
-bence düşlerinde karışmış içine
--düşlerimde,senden başka birşey yoksa,hata yapmamışım demektir

...yeniden oturmak gelmedi içinden masaya,o beyaz sayfaların başına...kabusundan etkilenmek istemiyordu,belkide yazdıklarından dolayı kabusları etkilensin istemiyordu...montunu kaptığı gibi dışarı atmak istiyordu kendisini ki aklına geldi kapıdan en son çıkanı ve o anı...aslında herşeye sebep olan o yaşamsal kırıntıydı...paylaşılamayacak sanılan herşeyi paylaşamadıktan sonra gitmişti biri,ve yapabilecek birşey bulmamıştı öteki...geride kalan yüzbinlerce pişmanlık ve keşkeli cümleleri ardı ardına sıralamıştı ya,giden neler düşünmüştü o an,işte onu bilmiyordu...şimdi önündeki hiç bir yola girmeye cesareti ve onuru yoktu...yollar ordaydı ve o da burda...bir sıcaklıktı onu saran,şimdi üşüyordu...başa sarma şansım olsa yapabileceğim şeyler neler olurdu diye düşündü ağzına götürdüğü sigarayı yakarken...fakat aynı tepkimeyi gördü,sustu...içinde kabarıp duran duyguya bir isim takmaya çalıştı boş bir çabayla...gün kendisinden umarsız geceye doğru ilerlemeye devam ettikçe boğulma hissine kapıldı...bu gece daha kötü geçecek dedi,biliyorum...

adı olmayan XII

2008-04-01T20:24:00.001+03:00

-ıslanacaksın
--deniz yıkasın beni,aldırma
-soğuk ve su sadece bardakta güzeldir
--içimlik
-yaşam sercenin yüreğinde ne kadarsa işte...

...kendi sesiyle irkilerek uyndığında kolunun çarptığı kahve fincanındaki telve,çiziktirdiği sayfaların üzerinde ince ve ağır bir yol çizdi...algılama sistemi sadece bunu kaydedebildi,gerisi flu kaldı...odasındaydı,yazarken dalmıştı uykuya...gördüğü kabus olamayacak kadar gerçek,gerçek olamayacak kadar korkunçtu...saate baktığında zamanın ilerlememiş olmasında ürktü,doğrulup pencereye doğru giderken gecenin bitmiş olmasını umdu...tek hareketle çektiği perdelerden odaya yoğun bir ışık dalgası düştü,sevindi...saatin pili bitmiş olmalı dedi neşeyle...gerginliğini alabilmek adına,gerinebildiği kadar gerindi...masaya doğru döndüğünde sayfaların boş olduğunu gördü,yazamamışım dedi içinden bir sesle...önemsemedi,yaşadığı şeyin bir kabus çıkması ertelemiş gibiydi yaşanacak acıları...

adı olmayan XI

2008-04-01T16:53:00.001+03:00

--harcananları düşündünmü hiç?
-ben neresindeyim bunun
--gittiğimde sadece sen gelmeyeceksin aklıma
-nedir harcanmışlıklarımız?
--anlaşılamadığımız ve anlayamadığımız herşey...

...kan gölünün ortasında çırılçıplak diz çökmüş yıkanan adama seslenmeye korkuyordu artık,ama sorular cevapsız kalmayı sevmezdi hiçbir zaman.Cevapsız kalmış her soru merakı büyük bir şehvetle üzerine çeker,dayanılmazdır yakıcılığı.Hele de insiyatiflere her zaman boyun eğimiş kendisi asla dayanamazdı.Bütün bedenini aynı anda silkeleyerek şok etkisi yapmaya çalıştı...bundan sonraki kayıplarım ancak kazanım olur diye düşündü...merhaba dedi ama ses çıktığına emin değildi...ancak kendisine doğru dönmekte olan kafayı görünce ses verebildiğini anladı...sahiden de kafaydı,sadece kafa...üzerinde bir yüze ait olabilecek herhangi bir uzuv yoktu bu kafada...yüzü olmayan bir suratla tek taraflı bir yüzleşmedeydi şimdi...hiç şaşırmadı bu duruma,sadece kimsin diye sordu susuzluğunu gidermeyi düşündüğü bu kan gölünün ortasındaki yüzü olmayan adama...sessizliğin hemen ardından gelen yırtık ses tonumu,yüzü olmayanın konuşabilmesimi yoksa gelen yanıtmı büyük bir gürültüyle dizüstü çökmesini sağladı,anlayamadı...''AYNALARA BAKINCADA SORARDIN BUNU SEN''...bu kadarı fazlaydı,kaldıramazdı...kendisi istememişti yaşamayı ve hatta anlamsız bir yaşamı da o seçmemişti.Bir son yaşanacaksa,kendisine dair her şeyle böyle bir küstahlıkla alay edenle karşılaşmak istiyordu artık...yeterdi ve hatta çok fazlaydı bütün bunlar,ne ağlayabilirdi ne de üzülebilirdi,sınır çoktan aşılmıştı...öfke,kendisi dışında kalmış tüm duyguları hortumlayarak yükseldi ve içinden dışarıya doğru bir çığlıkla çıktı,yeter diye...YETERRRR....

adı olmayan X

2008-04-01T16:31:00.001+03:00

-kapısı varmıdır
-neyin
-ölüme giden yolun işte
-sanmam,bence bir dipsiz kuyudur ölüm
-nasıl yani
-düşersin,bir daha çıkmazsın...

...zamanın bi anda durduğunu onaylayan bir gerilim,nefesin soluk borusundan çıkış hızı sürüngen..karşısında mutluluktan kahkaha atan adam...kendisiydi...bilinçsizce geri çekildi...ya yangın artığı gözlerimin yada boğucu sıcaktan etkilenmiş beynimin bir oyunu diye düşündü...hala geri geri adım atıyordu,bir amacı olmayan...o kadar çok korkmuştu ki ses telleri büzüşmüş çığlık atamıyordu...neydi bu olup bitenler böyle,rüzgar bile yoktu burda,ölümün kolay birşey olduğunu düşünmüştü ama bu korku ölümün bir adım ötesinde duruyordu...elleri sızlamaya başladı ansızın,sadece elleri...nedenini sorgulamak aklından bile geçmedi,şaşkındı ve korkuyordu hala...arkasını dönerek bedenini yürümeye zorladı,korku güç vermişti ona,bir süre sonra takip edilme kaygısıyla geriye döndüğünde uzakta kalmıştı sahte kendisi ama o hala hızla sürtüyordu toprağa adımlarını,koşar adım kaçmayı ne çok isterdi...ne yana gideceğini bilmedi ama uzaklarda bir yerde bir su birikintisi gördüğünü hayal etti,susuzluğu geldi aklına...ulaşabilse bırakacaktı kendisini suya ve bir daha hiç çıkmayacaktı ordan...kendisini o hayale kaptırdı...hızlandı,ayaklarını sürttüğü toprağın sesi daha sık aralıklarla duyulmaya başlandı...yaklaştıkça bunu bir hayal olmadığını gördü,su oradaydı işte,yada su sandığı şey...çünkü gözlerine bu sefer güvenerek gördüğü sıvının kırmızı olduğuna emindi...

adı olmayan IX

2008-04-01T16:16:00.001+03:00

-bütün anlamları kaldırmalıyım
-neden
-hepsi sana dair çünkü
-beni silmek daha kolay değilmi
-kaynağı silmek yitirmektir,dokunulmaz olsun diye anlamı seçtim

adım atmak gittikçe daha zor hale geldi,bıraksamıydı kendini acaba...bırakamadı,hep yalnız yaşamıştı ama yanlız ölmek istemiyordu,en azından...belkide meraktı onun kendisini salıvermesini engelleyen,bütün bu bilinmezliklerin ardındaki nedene olan merak...biraz daha yürümeye çalıştı,gidebildiğim kadar diye düşündü,yaşarken gösteremediği mücadele yok olma zamanında ortaya çıkmıştı,tuhaftı...gözkapaksız gözleri sızlarken karanlığa biraz daha alışmıştı...kaldırınca başını ilerde bir yerde kayalığa benzer birşeyler gördü,oraya kadar kendini atıp dinlenmeyi düşündü,az daha yürümeliydi sonra soluklanacaktı ya nefes almasına da şaşırdı...bu kadar sessizlikte nefes almak olağan değilmiş gibi...yaklaştıkça kaya dibinde bir karaltı gördü,yada öyle sandı çünkü hareketsizdi karaltı...bunun bir canlı olmasını düşünmek bir yandan yalnız olmadığını bilmenin cesaretini verirken öte yandan içinde o eski zamanlardan kalma ürkekliği duydu...neredeyse dibine kadar gelmesine rağmen karaltıda bir kıpırtı görmedi oysa bir insana benziyordu önüne kadar gelip durduğu...başı önüne eğilmiş bir adam...kısa bir teredüüt anı sonrası heyy dedi,merhaba...bir ses duymayı umut ettiği halde karaltının başını yavaş yavaş yukarı kaldırmasından rahatsızlık duydu...herzaman gözgöze gelmekten kaçınmıştı ama şimdi öyle bir şansı yoktu,kapaksız gözlerle yabancı kırmızı gözler karşı karşıya geldi...gülümsediğini biliyordu adam,çünkü hemen ardından gülmeye başladı ve kahkayaya kadar götürdü...bir ses vardı şimdi adı gülmek ama hissettirdiği yoğun bir acı...alaycı ve küstahdı gülüşü...bu kadar karanlık ve sessiz bir yerdeki gülüş değildi onu dehşete düşüren eğilip iyice baktığında adamın suratına...anında geri çekti yüzünü ve gözlerini,gerildi bütün vücudu...

adı olmayan VIII

2008-04-01T15:33:00.001+03:00

-lapa lapa,değilmi
-beyaz beyaz
-üşüdüm-beyazın soğukluğudur
-gece olunca geçermi
-üşümen evet ama titremen değil...

...çok uzun bir sürünmeden sonra ısının düştüğünü hissetti,daha az yakıcıydı alevlerin dışına ulaştığında,bıraktı kendini,bir süre öyle kalmalıydı,neredeyse bütün enerjisini kullanmıştı...ama merak işte fazla dayanamayıp etrafına bakındı...gerçi yanmıştı gözkapakları ve ister istemez görüyordu her yeri...ama bütün görüp görebileceği sadece kızgın küllerdi,her yanda kül vardı...doğrulmayı denedi,yorucu bir uğraş sonunda ayakta durmayı başardı...sarmal ateş hala yükselerek yanmaya devam ediyordu ve onun dışında kalan her yer karanlıktaydı,yada gözleri ateşin ışığından etkilenmişti,görmedi hiçbirşey...ne yana gitmeli diye düşündü,bilemedi.Öylesine adım atmaya başladı,bir yandan da olan biteni anlamaya çalışıyordu...neresiydi burası,neden ve nasıl gelmişti buraya,şimdi ne yapmalıydı...hiç bir soruya cevap veremedi...yürümeye devam etti,aslında yürümek denmezdi buna...başka herhangi bir yaşama dair bir belirti yoktu ortalıkta...alevlerden uzaklaştıkça sessizliğin farkınada vardı,çok ağırdı...belki bir kabus dedi,yok olmuşsa eğer,tek başına olamazdı,mutlaka başka silinenlerde olmalıydı etrafta...o son daikayı düşündü,nasılda umutlanmış ve sevinmişti...bir doğum sancısı sandığı şey aslında yok olmanın verdiği acıymış...anlayamamıştı...ama hala yürüyordu,sürterek toprağa ayaklarını...

adı olmayan VII

2008-04-01T14:08:00.000+03:00

-renkleri mi en çok özlerim sence,ışığımı
-renkleri
-neden
-ışık sensin,sen yoksan renk te olmaz
-sana göre
-niye ben renk değimliyim,bilememmi

Gözlerini açtığı anda kirpiklerinin yandığını gördü…yükselen,sarmal bir alevin tam ortasındaydı…yanan şeylerin çatırtısı geliyordu yanmaya devam eden kulaklarına ve artık yerinde olmayan burnu kendi yanmışlığının kokusunu alıyordu…her tarafı dökülürken müthiş acılar sarmıştı bedeninin her yanını ama en çokta elleri acıyordu nedense…refleks halinde koşmayı denedi ama ayaklarının tabanı da yanmıştı ve ayakta duramayarak çöktü yere…bakındı etrafına,inanılmaz bir yok olma sürecinde olduğunu fark etti… beyni hala çalışıyordu,ateş henüz ulaşmamıştı oraya,sürünerek çıkmaya çalışırken alevlerden,ne tuhaf dedi ama dediğini kendisi bile duymadı…daha doğumunun hemen ardından itibaren hep yok olmayı düşlemiş bir olarak böyle bir süreçten kaçıyordu şimdi,hem de sürünerek…hangi umutlar vardı ki bu kaçışı besleyen,neyin peşinden yada neye doğru sürüklüyordu ki kendisini…hep özlem duyduğu an gelmemiş miydi… ama o oradan çıkmaya çalışıyordu…anlam veremedi buna,belki hala bir özlemi,düşü yada beklentisi yoktu da sadece yok olmanın verdiği acıya dayanamıyordu,belki hepsi buydu…bilemiyordu ama sürünmeye devam ediyordu alevlerin en az olduğunu sandığı bir yere doğru…her kulaçta bir parça daha kopuyordu bedeninden…geriye dönüp baktığında parça parça etlerin düştüğü yerde yanmaya devam ettiğini gördü…alevleri aştığımda geriye bir şey kalacak mı acaba diye geçirdi aklından…hala en çok acıyan yanı elleriydi ve hala anlayamıyordu bunu…

adı olmayan VI

2008-04-01T13:15:00.001+03:00

-zaman tükeniyor hızla
--biliyorum-
..........
--tek kişilik yolculuk olmayacak bu
-böyle söyleme demiştim
--yelkeni düşün,rüzgarsız ne anlamı varki

Bulutlar vardı,bembeyaz ve içlerinden geçiyor du,sarhoş gibiydi…uçmak bu sanırım dedi kendi kendine,çok hafifti çünkü…hiçbir sancı yada kaygı yoktu…umursamadı ilk başta,yine bir boşluk an ı diye düşündü…hesabını yapmayacaktı bu boşluğun ama bir şey vardı anlayamadığı yada farkında olmadığı…bu boşluk farklıydı,canlıydı,bir renge sahipti…özel bir renge…taa ki bir ses duyana kadar,bir ses evet…titrek,heyecan dolu,sevecen,ve uzaklardaki bir derinlikten gelen ama kararlı,çok yoğun bir ses…ürktü birden,kendisine yönelen anlam yüklü seslenişlere alışık değildi ve sevmezdi ona seslenilmesini,kaçardı hep…sonra hatırlamaya başladı,silinmek isteyen biriydi o ve silinmişti…yeni bir başlangıç işareti olabilirmiydi acaba bu duyduğu ses…yeniden doğmanın heyecanı sardı içini…bir yerlere yazılmak üzere olduğunu hissetti…kalemin ucundaydı şimdi…yumdu sımsıkı gözlerini yine her zaman yaptığı gibi…yine bir yanlışlık olmaması için,yine yanlış bir yerlere yazılmamak için dilekler diledi içinden…ses ona geliyordu,kalem kağıda uzanmıştı,sıra onundu yazılıyordu şuan yaşamın içinde bir yerlere…beklemekten başka yapacak bir şeyi olmadığını biliyordu ama hissettiği kalemin o sese itaat ettiğiydi… O na,O sese dilekler sunmalıydı o zaman…bildiği tüm mırıldanmaları sıraladı tek tek ama peşpeşe…duysun istedi kendisini O sesin…bu sefer dedi bari,güzel bir yere yazdır beni,bir anlamı olsun…

adı olmayan V

2008-04-01T12:39:00.000+03:00

-uzaklık?
-içimizde ne kadar yalnızsak o kadar uzağız
-iki kişilik yalnızlık olurmu ki?
-sewiştiğimizden beri tek kişiyiz...

...hemen düşlemeye başladı silinmeyi ve daha sonra yine kocaman bir paragrafta yeniden yazılmayı...kimbilir hangi yaşamsal paragrafın,hangi anlam yüklü cümlesinin,hangi güsel kelimesinin neresindeki harf olacaktı...sevginin S simi olurdu acaba,yoksa mutluluğun M simi,belkide yaşamın tam ortasındaki Ş olurdu...kimbilir...Hayatın kendisi pulsuz bir mektuptu ve o da artık bu mektup içerisinde herhangi bir anlam olmak istiyordu...Sabırsızlanmaya başladı,çünkü silinmenin vereceği tahribatı henüz hissetmiyordu bedeninde...tek duyumsayabildiği,soğuk ve ıslak asfaltın sırtında yaptığı basınçtı...yerde yatıyorum diye düşündü,sırtüstüyüm,ilginç...ayrıca panik vardı sanki havada...siren sesleri,koşturmalar duyuyordu ve çok derinlerden gelen bir kadına ait olabilecek denli acıma hissi ve şefkat yüklü bir ağlama ve hıçkırıklar duydu...duydu,çünkü göremiyordu hiçbirşey...gözleri kapalıydı...açmaya çalıştı ama olmadı,sımsıkı yummuştu gözlerini farkında olmadan...sonra yavaş yavaş çekildi tüm herşey...sesler,soğuk gitti sırayla...ağır bir sessizliği anlayamadı ve anlamayada çalışmadı,yorgundu,çok hemde,bıraktı kendini...işte silindim dedi son olarak huzurlu bir ifadeyle...

adı olmayan IV

2008-04-01T11:03:00.000+03:00

-zaman kaç
--bilmiyorumki,çoktandır umursamadım
-gözlerin yorgun
--değil,ruhum toplanmış oraya,sana bakıyorum

Hiçbir şey hissetmedi ve üzülerek açtı gözlerini…ne tuhaf diye düşündü…gözleri kapalıyken gelmeyen el,açtığında geliyodu…ışıl ışıldı üzerine gelen şey…titrediğini hissetti ama korkudan değil…sevindi,unutulmamıştı…sonunda birisi silmek için geliyordu onu…nefesini tuttu,hareketsiz ve düşünmeden öylece orda kaldı…çünkü yer değiştirirse yine silinememenin kaygısı doğdu birden…kutlu bir gece diye düşündü…borazan sesleri duydu…gidiyordu artık…hiç ummadığı bir zamanda hemde…sadece nedensiz bir üşüme duydu o an…o kadar…

adı olmayan III

2008-04-01T11:02:00.000+03:00

-gidelimmi
-erken değilmi,bitmedi henüz film
-olsun yürümek istiyorum,sarılırmısın
-peki...

...Her biri diğerinden sabırsızdı yanı başından ona aldırmadan geçip giden arabaların,ve her geçişlerin de biraz daha ıslanıyordu saçtıkları çamurlu sularla…ama yağmur yeterince ıslak bulmamıştı onu ki şiddetini gittikçe arttırıyordu…sadece başını kaldırıp dipsiz karanlık gökyüzüne şöyle bir baktı…alaycı da olsa gülümseyemedi yinede…kızamadı da…acaba dedi içinden gökyüzü gerçekten o kadar karanlık mı yoksa ben mi kör oldum…
Umursamadı onu da…hiçbir duygu yoktu içinde…öylesine bir harfti yaşam kitabında…bir cümleyi diğerine bağlayacak bir virgül bile değildi…yanlışlıkla yazılmış tek başına anlamsız bir harfti işte…ama silinmesi gerektiği halde unutulmuştu ve yaşamı anlatan bu kitabın ahengini bozuyorum diye düşündü…biri silmeli ben, yeni ve anlamlı bir cümlede kullanmalı tekrar…durdu…yumdu gözlerini sımsıkı ve…elinde bir silgi ile devasa bir elin üzerine doğru geldiğini hayal etti…

adı olmayan II

2008-04-01T01:57:00.001+03:00

-neden illa şarap.
-e keman çalıyor.
-haklısın,kemansız içilen şarap sadece su dur ırmaktan alınmış.
-seviyorum seni.

bıraktı kalemi masaya ki masa en az yüreğin kendisi kadar karmakarışık duruyordu…kalemi tutan el geçen yüzyıldan kalma uykusuzluğun verdiği bezginlikte yazmıştı sararmış ve üzerinde titrek mum alevinin oyun oynadığı sayfaya...zamanı merak etti baktığında duvardaki ahşap saate,yelkovan bile bıkmıştı akrebi kovalamayı,birbirlerine sarılı durmuşlar 01:33 nin üstünde...susuzluğu geldi aklına birden,nasılda yanıyordu.karanlığa kıstığı gözlerinden akan yaşları tutmadı bu sefer,ne kadar ağlarsa o kadar serinleyecekti çünkü.Kana kana içti gözyaşlarını.Bir sigara yakmalı diye düşündü,dışarıda ölümden bile karanlık bir soğuk…vakti dolmuş yapraklar ağaçtan koparken cama dokunarak son bir çağrı yapıyor sanki yazana,sende gel artık diye...ama bitirmeliydi bu hikayeyi,sonra belki...sonra gidebilirdi...tekrar uzandı yarısı bitmiş kaleme...

adı olmayan I

2008-04-01T01:53:00.000+03:00

-Çal dedi kadın,bir kez daha lütfen.
-Çalamam ki ama dedi adam,bilmem ki ben.
-Az önceki neydi peki dedi kadın,gözlerinde yaş vardı…

Tam anlamıyla karanlık değil,çünkü hafif bir mum ışığı oynaşıp duruyor duvardaki kendi gölgesiyle.Küllükteki sigarada dumanıyla tempo tutar gibi.Ne ben onlarla ne onlar benle ilgili…Hafızam çoktan geriye dönmüş çalan kemanın hüznüyle birlik,o soğuk geceye…hani kapıyı öfke telaşıyla çarpıp ta çıktığım,çıkarken kendimi de orda unuttuğum…O günden sonra ne ben bir daha ben oldum,ne de yaşam aynı formatta aktı…her şey şimdiki gibi sadece artık ve gelişigüzel bir yaşam…